چالش‌ها و فرصت‌های تاریخی خانم کاتلین وین

برگزاری انتخابات مجلس انتاریو در روز پنجشنبه 12 ژوئن و پیروزی غیرمنتظره حزب لیبرال انتاریو و تشکیل دولت اکثریت لیبرال به رهبری خانم کاتلین وین، به چند جهت قابل توجه است:

– بی‌شک شخصیت، توانایی‌ها و بویژه درجه بالای اخلاق سیاسی نخستین نخست‌وزیر زن ِ آشکارا همجنسگرا، نقش انکارناپذیری در جلب اعتماد رای دهندگان و پیروزی حزب لیبرال، به‌رغم زیر بغل داشتن کارنامه‌ای ناخوشایند، داشته است. اگر فقط به همین نکته اکتفا شود، روز 12 ژوئن سال 2014، بعنوان روزی درخشان در تاریخ سیاسی کانادا و استان انتاریو باقی خواهد ماند. اما  اینکه دوران حکومت چهار سال آینده دولت لیبرال(در شرایط اقتصادی و اجتماعی کنونی) هم بعنوان دورانی خوب و درخشان باقی خواهد ماند، بستگی مستقیم به میزان اراده و به‌کارگیری شیوه‌های حل چالش‌های موجود توسط خانم وین دارد. چالش‌هایی که مهم‌ترین آنها رفع کسری بودجه 12.5 میلیارد دلاری استان؛ مذاکرات پیچیده و دشوار با معلمان؛ ایجاد مشاغل جدید(که وعده کرده است 2.5 میلیارد دلار به این مشکل اختصاص دهد)؛ توجه به بهبود و گسترش سیستم حمل و نقل و رفت و آمد عمومی (با وعده اختصاص 29 میلیارد دلار)؛ و پیگیری تحقیق و بررسی پرونده‌های رسوایی‌ها و سوء مدیریت‌های مالی و اداری (نیروگاه‌های گازی، آمبولانس هوایی و ناپدید شدن مدارک الکترونیکی دولتی) خواهد بود.

– ویژگی دیگر انتخابات اخیر انتاریو، افزایش تعداد رای‌دهندگان و مشاهده تغییر و نگرشی تازه در شیوه مشارکت سیاسی شهروندان است. همانگونه که در یادداشت دوهفته پیش این ستون هم اشاره شده بود، در دورانی زندگی می‌کنیم که سرنوشت نهایی بیشتر انتخابات‌ها توسط شهروندانی تعیین می‌شود که عضو مستقیم و جزئی از بدنه ثابت هواداران و وابستگان ایدئولوژیکی احزاب سیاسی‌ نیستند و تصمیم به مشارکت در انتخابات و اینکه به کدام حزب و نماینده رای دهند را در آخرین روزها و ساعات رای‌گیری و با توجه به تجربه‌های گذشته نزدیک، وضعیت زندگی روزمره و آینده کوتاه مدت خود می‌گیرند.



آگهی

افزایش سه درصدی تعداد رای دهندگان به نسبت انتخابات سال 2011، نشانه مثبتی است. اگرچه، از دیدگاهی ایده‌آلی، مشارکت اندکی بیش از 52 درصد از شهروندان دارای حق رای در انتخابات اخیر، برای آینده سیستم دموکراسی نگران کننده است و باید راه‌کارهای جدی برای ایجاد انگیزه مشارکت در انتخابات‌های سیاسی اندیشیده شود. اما ادعای آن گروه از افراد که مدعی‌اند چون دولت لیبرال خانم کاتلین وین با مجموع آرای 38 درصد از رای‌دهندگان، که خود آنها اندکی بیشتر از 52 درصد همه‌ی شهروندان دارای حق رای بوده‌اند، انتخاب شده و در اصل نزدیک به 19 درصد از همه شهروندان، همه قدرت قانونگذاری و اجرایی را به یک حزب واگذار کرده، بنابراین چنین دولتی از مشروعیت کافی برخوردار نیست، استدلالی بی اعتبار است.

هنگامی که شرایط آزاد و دموکراتیک و امن در یک جامعه برای برگزاری انتخابات وجود دارد و گروهی از شهروندان به هر دلیلی از حق خودشان برای انتخاب نمایندگان استفاده نمی‌کنند، قاعده «بازی» دموکراتیک از اعتبار ساقط نمی‌شود. این استدلال هم که همه‌ی کسانی که در انتخابات شرکت نکرده و از حق رای خود استفاده نکرده‌اند، لزوما مخالف و یا هوادار این حزب و یا آن حزب بوده‌اند، باز بی اعتبار است. رویگردانی از مشارکت در انتخابات‌های سیاسی در جامعه‌های دموکراتیک پدیده‌ای است روبه رشد و پیچیده با دلایل بسیار و قابل بررسی. در تاریخ 80 ساله انتخابات مجلس انتاریو، از سال 1934 تا انتخابات اخیر، بالاترین میزان مشارکت شهروندان دارای حق رای در انتخابات‌ها به میزان 73 درصد، در سال 1934 و سال 1971 بوده است. کمترین میزان مشارکت شهروندان در انتخابات‌های 80 سال گذشته مربوط به انتخابات سال 2011 با 48 درصد بوده است.

– ویژگی دیگر انتخابات اخیر وضعیت آینده دو حزب محافظه‌کار و نیودموکرات استان انتاریوست. حزب محافظه‌کار انتاریو به رهبری آقای تیم هوداک، به‌رغم پیش‌بینی‌ نظرسنجی‌ها، با شکستی غیرمنتظره‌ و از دست دادن 10 تن از نمایندگان خود روبرو شد. بی شک وعده‌های غیرواقعی رهبر محافظه‌کاران در زمینه ایجاد یک میلیون شغل تازه(در حالیکه مجموع بیکاران استان در حال حاضر اندکی بیش از نیم میلیون تن است)، و تصمیم بر اخراج دست‌کم صد هزار تن از کارمندان دولت و برنامه‌های راست‌گرایانه و ضد منافع قشرهای متوسط، کم‌درآمد و فقیر، و نیز عدم برخورداری رهبر این حزب از نوعی کاریزما و جذابیت و محبوبیت نزد بخشی از رای‌دهندگان، امکان به قدرت رسیدن آنها را برای چهارسال آینده دور کرده است. شکست محافظه‌کاران در انتخابات انتاریو می‌تواند پیامی هم برای دولت محافظه‌کار آقای هارپر و انتخابات سراسری سال آینده در کانادا داشته باشد.

اما حزب نیودموکرات و رهبر آن خانم آندریا هوروات را باید از دیدگاهی دیگر مورد بررسی قرار داد. نتیجه انتخابات اخیر به روشنی نشان می‌دهد که این حزب، به‌رغم موج «نارنجی» ایجاد شده توسط نیودموکرات‌ها در سال 2011 در سطح فدرال، همچنان حزب مورد توجه گروهی مشخص و غیرقابل تغییر از رای‌دهندگان انتاریوست و برنامه‌ها و نگرش به مسائل اقتصادی و اجتماعی حزب نیودمکرات برای گروه گسترده‌تری از رای‌دهندگان غیر حزبی و غیر ایدئولوژیک ایدئولوژیک و واقع‌گرا هیچ جذابیتی ندارد. «قمار» رهبر حزب نیودموکرات انتاریو در عدم حمایت از لایحه بودجه دولت اقلیت خانم کاتلین وین و برگزاری ناگزیر انتخابات هزینه‌های زیادی به‌بار آورده است. از سویی بیش از 90 میلیون دلار هزینه برگزاری انتخابات و نزدیک به سه ماه تعطیلی کامل امور دولتی را به شهروندان انتاریو تحمیل کرده است، و از سوی دیگر موقعیت خوب حزبش در پارلمان و قدرت ترمز کننده زیاده‌روی‌های احتمالی حزب اقلیت لیبرال را در مجلس قانون‌گذاری از دست داده است. ماجراجویی انتخاباتی خانم آندریا هوروات، در میان شگفتی همگان «کادو» یک دولت اکثریت و آرامش خیال چهارساله‌ای را برای لیبرال‌ها به ارمغان آورده است.

– نکته قابل توجه دیگری که پس از انتخابات اخیر می‌توان مورد اشاره قرار داد، انتظار بزرگی است که رای‌دهندگان به حزب لیبرال در برابر شخص خانم کاتلین وین و دولت آینده او ایجاد کرده‌اند. به نظر می‌رسد که اکثریت رای‌دهندگان در انتخابات اخیر ضمن پذیرش تاسف و پوزش‌خواهی‌های صمیمانه خانم کاتلین وین، به خاطر خطاهای گذشته و وعده پیگیری پرونده‌ها، به جای انتخاب محافظه‌کاران از روی خشم و یا استقبال از برنامه‌های ایده‌آلیستی نیودموکرات‌ها، راهکار معقول و متناسب با منافع خود را اعتماد به لیبرال‌ها تشخیص داده‌اند. اعتمادی که بار مسئولیت سیاسی و اخلاقی بسیار سنگینی را بر دوش خانم کاتلین وین گذاشته است.

خانم کاتلین یا همه‌ی توانایی‌های خود را به‌کار خواهد گرفت تا در چهارسال آینده به امیدها و انتظارات رای‌دهندگان به حزبش پاسخ مناسب و قانع‌کننده‌ای بدهد، یا برای مدت‌های طولانی حزبش را( مانند اشتباهاتی که رهبران حزب لیبرال کانادا پس از رفتن ژان کرتین انجام دادند و حزب لیبرال را برای بیش از یک دهه گوشه‌نشین پارلمان کانادا کردند)، قدرت و میدان را به محافظه‌کاران واگذار خواهد کرد.

علاوه بر پاسخگویی به انتظارات رای‌دهندگان، خانم کاتلین وین از یک موقعیت و شانس تاریخی نیز برخودار است. بازسازی و نوسازی ساختارهای کهنه و پوسیده حزب لیبرال انتاریو و کنارگذاشتن چهره‌های پرقدرتی که تاریخ مصرف سیاسی آنها به سر آمده و وجودشان خطری برای بروز دوباره رفتارها و رسوایی‌هایی از نوع دوران حکومت آقای دالتون مک‌گینتی است. این کار از جمله وظایفی است که خانم کاتلین وین درکنار امور جاری اداره دولت می‌تواند انجام دهد.

و از همه مهم‌تر، خانم کاتلین وین شانس و فرصتی چهار ساله در اختیار دارد تا با تکیه بر ویژگی‌های شخصی و اعتماد عمومی به وی زمینه ورود و حضور زنان را در همه‌ی عرصه‌های فعالیت حزبی- سیاسی و امور اجرایی باز کند تا دیوار و مانع قطور «سیاست مردانه» و انحصار مردان بر عرصه‌های سیاسی ترک بردارد و سرانجام فرو بریزد.

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید

با یک کلیک در خبـــرنــامه سلام تورنتو عضو شوید!

و داغ ترین اخبار کانادا را سریعا در ایمیلتان دریافت کنید