ترودو و لیبرال ها می توانند جانشین هارپر و محافظه کاران شوند اگر…

تا پایان سال جاری استفن هارپر در رده ششم نخست وزیران کانادا که طولانی‌ترین زمان برکشور حکومت کرده‌اند قرار خواهد گرفت. پس از 9 سال زمامداری بی وقفه، فرسودگی قدرت سیاسی واقعیتی اجتناب ناپذیر خواهد بود و به‌ناگزیر و به همین جهت میل به تغییر نزد رای دهندگان کانادایی دست بالا پیدا کرده است.

شهروندان کانادایی، در فاصله دقیقا یک سال مانده به انتخابات سراسری پارلمان، طبق روند ماه‌های گذشته، همچنان جاستین ترودو را به استفن هارپر ترجیح می‌دهند. نتایج آخرین نظرسنجی که موسسه Ipsos Reid برای گلوبال نیوز انجام داده تصویر دقیق‌تری از ترکیب صحنه سیاسی کانادا به نمایش گذاشته است.

لیبرال‌های کانادایی با 38 درصد نظر مثبت فاصله قابل توجهی با محافظه‌کاران گرفته‌اند که با 31 درصد نظر موافق رای دهندگان در مکان دوم و نیودموکرات‌ها با 23 درصد در مکان سوم قرار دارند. تنها یک سوم از رای‌دهندگان باور دارند دولت آقای هارپر وظیفه‌اش را خیلی خوب انجام داده و باید یک دوره دیگر حکومت را در دست داشته باشد، درحالیکه 67 درصد از کانادایی‌ها اعتقاد دارند زمان برای اینکه حزبی دیگر اداره امور کشور را در دست بگیرد فرا رسیده است. با اینحال 49 درصد از شهروندان کانادایی از کارنامه محافظه کاران ابراز رضایت کرده‌اند در حالیکه 51 درصد ناراضی هستند.



آگهی

براساس نتایج این نظرسنجی، که از 1600 شهروند کانادایی و در آغاز ماه جاری انجام شده، 42 درصد از رای‌دهندگان معتقدند جاستین ترودو می‌تواند بهترین نخست‌وزیر باشد در حالیکه 35 درصد نظرشان متوجه هارپر است و 24 درصد معتقدند توماس مولکر، رهبر حزب نیودموکرات، می‌تواند بهترین نخست وزیر باشد.

برعکس وقتی پرسش به میزان توانایی هریک از سه کاندیدای اصلی مقام نخست‌وزیری برای اداره امور کانادا در دوران بحران اقتصادی می‌رسد، 44 درصد از پاسخ دهندگان استفن هارپر را به جاستین ترودو با 31 درصد و توماس مولکر با 26 درصد ترجیح می‌دهند. در حالیکه جاستین ترودو و استفن هارپر در پاسخ به این پرسش که چه کسی بهتر می‌تواند در صحنه جهانی کانادا را نمایندگی کند با 38 درصد نظر موافق شانه به شانه هم می‌زنند، اکثریت رای دهندگان(42 درصد) هارپر را برای اداره امور خارجی کانادا تواناتر از ترودو(32 درصد) تشخیص داده‌اند.

با نگاهی به نتایج نظرسنجی بالا می‌توان به چند نکته کوتاه در رابطه با بازیگران صحنه سیاسی کانادا اشاره کرد:

شگفت‌آور نخواهد بود که در هفته‌ها و ماه‌های آینده مهمترین چالش محافظه‌کاران در جهت تغییر گرایش رای‌دهندگان در سراسر کانادا، بویژه استان انتاریو( بعنوان کلید پیروزی‌شان در انتخابات سال 2011)، متمرکز شود.

در چنین شرایطی به نظر می‌رسد اعلان چندین برنامه مردم پسند و به ظاهر جذاب در زمینه اقتصادی؛ تبلیغات گسترده در زمینه سیاست خارجی(بویژه در مورد وضعیت بحرانی اوکراین و عراق) و نیز تلقین ترس و نگرانی از تغییر، به شهروندان کانادایی، مهم‌ترین محور تلاش دولت و حزب آقای هارپر برای برگرداندن جریان گرایش رای دهندگان از حزب لیبرال به سوی محافظه‌کاران بشود.

در پیش گرفتن چنین استراتژی انتخاباتی از سوی محافظه‌کاران چندان هم بدون ریسک نیست. مثلا در زمینه سیاست خارجی اگر قرار است کانادا در صف نخست مدافعان اوکراین در برابر روسیه باشد(که تاکنون چنین نشان داده است)، چگونه است که همین کانادا در برابر تقاضای مصرانه اوکراین برای پیوستن به سازمان ناتو سیاست سکوت مطلق را برگزیده است؟ یا اگر قرار است کانادا به مقابله با نیروهای داعش(حکومت اسلامی) عراق برخیزد (سفر اخیر آقای جان بیرد، وزیر امورخارجه کانادا به بغداد)، چگونه است که هیچ نشانه‌ و صحبتی از نوع مداخله نیروهای کانادایی، مدت زمان ماموریت این نیروها و میزان درگیرشدن با پیچیدگی‌های عمیق و تاریخی سیاسی ِ منطقه خاورمیانه تاکنون مشاهده نشده است؟

در برابر وضعیت و موقعیت محافظه‌کاران نزد رای دهندگان کانادایی، آیا نظر مثبت و ترجیحی شهروندان نسبت به حزب لیبرال و رهبر آن آقای جاستین ترودو آنقدر جدی و محکم هست که بتوان با اطمینان بیشتری نسبت به پیروزی لیبرال‌ها در انتخابات سراسری اکتبر 2015 اظهار نظر کرد؟

آقای جاستین ترودو، به‌رغم اینکه در یک سال و نیم گذشته تقریبا در همه نظرسنجی‌ها از آقای استفن هارپر جلوتر بوده است، اما هنوز نقاط ضعف و شکنندگی‌های قابل توجهی را در زمینه توانایی اداره امور سیاسی کانادا به همراه دارد.

تکرار کلی‌گویی‌ها در باره برنامه‌ها و اهداف سیاست داخلی و بویژه سکوت پرسش‌برانگیز رهبر حزب لیبرال در باره چشم‌انداز و برنامه‌های سیاست خارجی کانادا در سال‌های آینده از جمله نقاط ضعف اوست.

از سوی دیگر تجربه انتخابات اخیر پارلمان انتاریو نشان داد که به‌رغم پیش‌بینی‌های مبتنی بر نتایج نظرسنجی‌ها (که به هیچ شکلی پیروزی خانم کاتلین وین و حزبش را پیش‌بینی نکرده بودند)، ممکن است نتایج استخراج شده از صندوق‌های رای خلاف همه پیش‌بینی‌ها باشد.

ماه‌هاست که مدام از زبان رهبر حزب لیبرال می‌شنویم که محافظه‌کاران در بخش سیاست خارجی به تصویر کانادا در صحنه بین‌المللی آسیب زده‌اند، اما هیچ سیاست جایگزین یا نقطه نظر شفافی در باره دست‌کم سه مورد مشخص یعنی بحران اسرائیل و فلسطین، اوکراین و عراق( که کانادا خود را درگیر کرده است)، از سوی آقای ترودو تاکنون ارائه نشده است.

اینجاست که می‌توان فهمید چرا محافظه‌کاران حوزه سیاست خارجی را میدان مناسب و نتیجه بخشی برای فعالیت و بهره‌برداری‌های انتخاباتی خود تشخیص داده‌اند.

رهبر حزب لیبرال نمی‌تواند تا زمان آغاز رسمی کمپین انتخاباتی سال آینده به اصطلاح «پا به پا» کند و جریان ذهنی میل به تغییر سیاسی که بر اساس نتایج آخرین نظرسنجی در میان رای دهندگان وجود دارد را ناخواسته به هدر بدهد.

در مورد حزب نیودموکرات که در دوره جاری پارلمان مسئولیت اپوزیسیون رسمی را هم به لطف خیزش موج «نارنجی» انتخابات گذشته بعهده گرفته بختی جدی برای ابراز وجود تعیین کننده در انتخابات سال بعد تصور نمی‌شود.

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید

با یک کلیک در خبـــرنــامه سلام تورنتو عضو شوید!

و داغ ترین اخبار کانادا را سریعا در ایمیلتان دریافت کنید