انسان‌دوستی بدون مرز!

کوروش خلیلی
______________________________________

از دیگران پنهان نیست، از خودمان هم نباشد که به‌رغم بیش از سه دهه حضور فعال و روزافزون چند میلیون ایرانیان که خواسته یا ناخواسته پیشرفته‌ترین و دموکراتیک‌ترین کشورهای جهان را برای زندگی و اقامت خود برگزیده‌اند، میزان آشنایی با ساختارهای مدنی و اجتماعی جوامعی که به آنجا مهاجرت کرده‌ایم بسیار اندک است. از این آشنایی کمتر، میزان مشارکت داوطلبانه ایرانیان مهاجر در فعالیت‌های گوناگون اجتماعی و خدمات رسانی در صدها و هزاران سازمان و نهاد اجتماعی و فرهنگی و آموزشی در آن کشورهاست. و از این هم کمتر حضور انگشت شمار ایرانیان متخصص و کارآمد، در همه‌ی زمینه‌ها، در نهادها و سازمان‌های بین‌المللی کمک رسانی به انسان‌های نیازمند در گوشه و کنار کره خاک.

نهادهای بین‌المللی امداد رسانی، مانند سازمان پزشکان بدون مرز و صلیب سرخ جهانی و نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و صدها نهاد و سازمان مشابه، به رغم ایرادها و انتقادهایی که می‌توان به کارکرد برخی از آنها داشت، ضرورتی انکار ناپذیر برای امدادرسانی و کاهش آلام گروههای انسانی هستند که به هر دلیل طبیعی و یا سیاسی ـ اجتماعی در شرایطی نامطلوب از لحاظ رفع ابتدایی‌ترین نیازهای انسانی خود قرار دارند.



آگهی

آگهی

چرا حضور ایرانیان متخصص و داوطلب، چه در درون و چه در بیرون از ایران، در نهادها و سازمان‌های بین‌المللی امدادرسانی تقریبن هیچ و یا انگشت شمار است؟ بی باوری به بخشیدن نیروی کار متخصص و اوقات شخصی به دیگرانی که نه از تبار و عقیده و باور و ملیت و رنگ و نژاد و زبان ما هستند، از کجا ریشه گرفته و می‌گیرد؟ چگونه است که پرورش یافتگان در فرهنگی که آمیخته با مفاهیم خیرات و مبرات و دستگیری از نیازمندان است، در خارج از مرزهای جغرافیایی و فرهنگی خود با فعالیت‌های داوطلبانه و نیکوکارانه این چنین بی تفاوت و بیگانه رفتار می‌کنند؟ بی شک می‌توان برای پاسخ به این پرسش‌ها و بسیاری پرسش‌های دیگر بهانه‌ها و توجیهات گوناگونی ارائه کرد و با آرامش خیال به کار و زندگی خویش پرداخت. در شرایط لازم هم دست بالا، آنجا که رگ احساس و ترحم هریک از ما متورم می‌شود دستی در جیب کرد و به فراخور همت و کرم خویش پولی در صندوقی انداخت. آنهم معمولا پس از کلی پرس وجو و کنکاش که متقاضیان کمک به کجا و چه عقیده سیاسی و مذهبی و غیره وابسته‌اند و کمک‌ها به چه مصرفی می‌رسد!

با همه این احوال اما، گاهی خبری و گزارشی آنچنان تاثیرگذار می‌شود که با خود می‌اندیشی هنوز تک چراغ‌هایی در بستر برهوت و تاریک مشارکت انسان‌دوستانه ما ایرانیان، برای کمک به مردمانی که هیچ نسبت و نزدیکی فرهنگی با ما ندارند، سوسو می‌زند. و انعکاس آینه‌وار این نورها می‌تواند انگیزه‌هایی ایجاد ‌کند تا ما ایرانیان نیز مانند بسیاری از ملت‌ها (که گاه توانمندی‌های بسیار کمتری از ما دارند)، حضور فعال و موثر خود را در شبکه عظیم و گسترده سازمان‌های بین‌المللی امداد رسانی و یا حرکت خودجوش و فردی و گروهی نشان دهیم.

این هفته در سایت  The University Health Network – UHN گزارشی منتشر شد درباره حرکت انسان‌دوستانه دکتر کورش خلیلی، یکی از پزشکان کانادایی ایرانی تبار که از بیش از 10 سال پیش تاکنون در مراکز درمانی دانشگاهی تورنتو به فعالیت مشغول است. داستان از این قرار است که در سال 2011 کورش و نامزدش لادن (تحصیل کرده حقوق) تصمیم می‌گیرند به دوستانی که قرار است در جشن ازدواج‌شان شرکت کنند اعلام کنند به جای هر هدیه و کادویی، پول نقد اهداء کنند. دوستان آشنای این زوج متوجه می‌شوند که پروژه‌ای در کار است. از مجموع هدیه‌های نقدی جشن ازدواج و چند کمک فردی دیگر مبلغ 37 هزار دلار جمع‌آوری می‌شود. این پول برای خرید یک دستگاه Ultrasound قابل حمل و وسایل جنبی استفاده از این دستگاه، برای بیمارستانی در شهر آدیس آبابا در کشور اتیوپی هزینه می‌شود. کورش و همسرش چند ماه پس از ازدواج هردو یک سال مرخصی بدون حقوق می‌گیرند و راهی کشور پرو در آمریکای لاتین می‌شوند تا کورش به عنوان استاد داوطلب یک سری کلاس‌های آموزشی برای رادیولوژیست‌های کشور پرو برگزار کند. پس از مدتی، فرزند زوج جوان اعلام حضور می‌کند و لادن به ناگزیر راهی کانادا می‌شود. دکتر خلیلی کار خود را ادامه می‌دهد و از پرو با دستگاه اهدایی راهی اتیوپی می‌شود و چند ماه به آموزش کارکنان بخش رادیولوژی بیمارستان The Black Lion در آدیس آبابا و درمان بیماران ادامه می‌دهد. در بازگشت از سفر یک ساله دکتر خلیلی تلاش برای تهیه چندین دستگاه Ultrasound برای همان بیمارستان در اتیوپی را ادامه می‌دهد. در حال حاضر دکتر کورش خلیلی با 7 دستگاه، با وسایل و تجهیزات کامل (سه دستگاه خریداری شده با کمک‌های مالی دوستان و همکاران دکتر خلیلی و سه دستگاه اهدایی توسط افراد نیکوکار) آماده سفری دوباره به آدیس آبابا در اتیوپی است.

در برابر چنین رفتارهای بشردوستانه‌ای که بدون هیچ ساختار پیچیده سازمانی و فقط با اراده‌ و خوش‌فکری یک زوج جوان و متخصص شکل گرفته و به اجرا درآمده است، می‌توان به احترام ایستاد. تصمیم و تلاش کورش و لادن، جدا از رضایت شخصی که برای هردو آنها داشته و دارد، هم از لحاظ امدادرسانی بشردوستانه اهمیت دارد؛ هم چهره بسیار شایسته و قابل احترامی از دو شهروند کانادایی ایرانی تبار در حلقه‌های دوستان و همکاران غیر ایرانی آنها در کانادا و نیز همه کسانی که به شکلی از تخصص و دانش و انسان دوستی آنها در پرو و اتیوپی بهره برده‌اند ارائه کرده است؛ و هم امید است انتشار و انعکاس چنین تصمیم‌های ارزشمند و نیکوکارانه‌ای مثال و نمونه‌ای برای دیگر ایرانیان در درون و بیرون از ایران باشد.

fit4vip
fit4vip

When:
Where:
Cost:
Info:
Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید

آیا می خواهید داغترین اخبار تورنتو و کانادا را سریعا دریافت کنید؟

نام و آدرس ایمیل کافیست