سخنرانی درباره اثرات تحریم ها علیه ایران

* ایران و رهبران متکبرش را به تهدیدهای کاملاً متافیزیک تبدیل نکنیم،  ایرانی ها ابداً تهدیدی برای هیچ کس نیستند…
* کانادا کشور فناتیک ها نیست و توسل به جنگ با ایران به نام «دموکراسی» و «امنیت جهانی» نشانه بهترین دوران کانادا نخواهد بود…

این روزها موضوع تحریم های علیه ایران، موضوع روز است. بسیاری از اندیشمندان و دلسوزان واقعی ملت رنج کشیده ایران، معتقدند که این تحریم ها به جای رژیم، بیشتر توده مردم ایران را دچار مشکل خواهد کرد. در جلسه ای به دعوت کنگره ایرانیان کانادا، که در تاریخ یکشنبه 22 ژانویه 2012 در تورنتو برگزار شد، چند تن از دانشگاهیان و فعالان جامعه ایرانی- کانادایی سخنرانی کردند. دکتر رامین جهانبگلو استاد دانشگاه تورنتو یکی از سخنرانان بود که در اینجا متن کامل سخنان ایشان را در مخالفت با خشونت و جنگ، برایتان درج میکنیم. نظرات دیگری از اشخاص دیگر را نیز در همین شماره ملاحظه میکنید…

***



آگهی

آگهی
دکتر رامین جهانبگلو: دموکراسی در ایران؟ با تحریم و بمباران؟

دکتر رامین جهانبگلو: دموکراسی در ایران؟ با تحریم و بمباران؟!

بسیار مفتخرم که اینجا در کنگره ایرانیان کانادا هستم. بسیاری از بهترین افراد مستعد در این شهر و کشور از تجربه‌های ارزشمند و بینش شما در نقشی که مهاجران ایرانی در کانادا داشته‌اند استفاده کرده‌اند و از فرصت ملاقات با شما خوشحالم.
امروز به اینجا آمده‌ام تا نظر خودم راجع به اینکه جهان، و بویژه کاندا نباید در جنگ علیه ایران شرکت کنند را ابراز کنم حتی اگر تمام راههای منطقی جایگزین آزمایش شده باشد.

اما مایلم با شدیدترین تاکید ممکن شروع کنم که همه‌ی افراد دوسوی این بحث بتوانند در پایان در برابر این تصمیم بایستند و به گونه‌ای برابر به صلح و امنیت در جهان ما خدمت کنند.
مسئله جنگ و صلح بیشتر از آن اهمیت دارد که تنها به عهده ژنرال‌ها و سیاستمداران واگذار شود. و من با آنها که معتقدند این مسائل نمی‌تواند و نباید به شدت و آشکارا در همه جهان مورد اعتراض قرار بگیرد، مخالفم.
وقتی انسان‌های بی‌گناه در خطر از دست دادن جان خود هستند، مردم باید بشنوند و شنیده شوند و حرف بزنند و با آنها حرف زده شود.

دکتر رامین جهانبگلو: جهان و به ویژه کانادا نباید در جنگ علیه ایران شرکت کنند، حتی اگر تمام راههای منطقی جایگزین آزمایش شده باشد…

اما میان انتقاد صادقانه و شفاف از جنگ توسط ایرانیان مخالف، فعالان حقوق بشر و همه‌ی آنها که در جهان برای یک ایران دموکراتیک مبارزه می‌کنند و خواسته‌های ناصادق و ایدئولوژیک توسط رژیم ایران که از احساسات ملی گرایانه مردم به نفع پیش‌داوری‌های ضد غربی‌شان سوء استفاده می‌کنند تفاوت وجود دارد.
در این دوران چالش برانگیز برای ایرانیان و جهان، هرکس باید بداند چگونه میان میهن دوستی واقعی و باورهای متعصبانه یک ملت تفاوت قائل شود. یک ملت یک ارزش است و میهن دوستی احترام به این ارزش.

امروز در ایران، ابراز مخالفت بالاترین شکل میهن دوستی است. هیچکس نمی‌تواند و نباید عرصه‌ی عمومی ایران را با حمله به این نوع از میهن دوستی یا تهاجم به آن گروه از ایرانیانی که بیشتر شایسته صلح‌اند تا سیاست‌های ایدئولوژیک، آلوده کند.

اجازه دهید به سادگی بگویم: نه تنها فکر می‌کنم بلکه اعتقاد دارم که رژیم ایران واقعا به جنگ و سرکوب باور دارد. و اجازه دهید با همین سادگی بگویم: آنها که با این نظر مخالف هستند، یک وظیفه اخلاقی دارند که در برابر هر وسوسه تغییر ابراز مخالفت میهن دوستانه به سیاست‌های متعصبانه و ناسیونالیسم مقاومت کنند.

It is possible to love one’s country while concluding that is not now wise to go to war. The moral standard that should guide us is especially clear when lives are on the line.

ممکن است یک کشور را آنقدر دوست داشت که نتیجه گرفت عاقلانه نباشد که به طرف جنگ برود. معیار اخلاقی که باید ما را راهنمایی کند کاملا روشن است وقتی که زندگی‌ها صف کشیده‌اند.
ما باید بپرسیم چه چیز برای بشریت درست است و چه چیز برای باور جمعی درست نیست.

چنین طرز فکری در میان برخی کانادایی‌ها شباهت به طرز فکر برخی ایرانیان در درون و بیرون ایران دارد، که همچنان به تئوری توطئه در باره سیاست در خاورمیانه اعتقاد راسخ دارند.
واقعیت این است که کودکان ایرانی که از آلودگی هوا، تعصب و خشونت رنج می‌برند، مانند همه‌ی کودکان کانادایی، و شاید بیشتر، از جنگ متنفرند.

That is the true spirit of human solidarity, not unthinking unanimity, but a clear-minded unity in our determination to defeat war – to live our moral and political values and the value of life itself.

این روح واقعی همبستگی بشری است و نه یک بیفکری همگانی. افکار روشن مشترکی برای اصرار ما به شکست جنگ – زنده ماندن اخلاق  و ارزش‌های سیاسی و ارزش خود زندگی است.
با همه‌ی صحبت‌هایی که در باره جنگ شده، دولتها در کانادا، ایالات متحده و اروپا به صراحت نپذیرفته‌اند و به ایرانی‌ها و مردم جهان توضیح نداده‌اند که هزینه عظیم جان انسان‌ها، منابع طبیعی، و اقتصاد جهان با این ماجراجویی چه خواهد بود.

باید بفهمیم که حمله به ایران توانایی‌های اتمی و تاسیسات نظامی را نابود نمی‌کند. بلکه بسیاری از مردم بی‌گناه ایران را، که بیشترشان مخالف جاه طلبی‌های ایران در خاورمیانه هستند را خواهد کشت.

اشتباه خواهد بود که تصور کنیم مردم ایران به نیروهای کانادایی، آمریکایی یا اروپایی خوشامد خواهند گفت که بعد از تحریم های سنگین، برسرشان بمب ببارند…

در حقیقت بمباران ایران فقط جامعه مدنی و مخالفان خشونت پرهیز ایران را نابود نخواهد کرد، بلکه احساسات قدیمی و فراموش شده ضد آمریکایی را زنده می‌کند و ایرانیان داخل و خارج از کشور را علیه حمله خارجی متحد خواهد کرد.
بنابراین، اشتباه خواهد بود که تصور کنیم مردم ایران به نیروهای کانادایی، آمریکایی یا اروپایی خوش آمد خواهند گفت که بعد از تحریم‌های سنگین بمب برسرشان ببارند.

اجازه دهید ایران و رهبران متکبرش را به تهدیدهای کاملا متافیزیک تبدیل نکنیم، در حالیکه- بارها تکرار شده- ایرانی‌ها ابدا تهدیدی برای هیچکس نیستند.
آنچه که در مورد ایران خارق‌العاده است اینکه فرهنگ غنی و تاریخی، جامعه پیچیده و مردمی دارد که رنج طولانی کشیده‌اند.

اگر جنایت نباشد، ناآگاهی مطلق است که همه‌ی این ابعاد را با هدف له کردن گروهی دزد و قاتل خرد کنیم.
به شکل هولناکی جنایتکارانه است که با ربودن کلماتی چون «دموکراسی» و «آزادی» به استقبال پیروزی‌هایی برویم که ضد مردم بی‌گناهی است که از نتایج هر حمله نظامی علیه ایران رنج خواهند کشید.

واقعیت این است که کودکان ایرانی که از آلودگی هوا، تعصب وخشونت رنج میبرند، مانند همه کودکان کانادایی،  و شاید بیشتر، از جنگ متنفرند…

همچنانکه برتراند راسل گفته است: «هر دکترینی که با تعصب اعمال شود، به توجیه و مدافع هر جنایتی تبدیل خواهد شد.»
کانادا کشور فناتیک‌ها نیست و توسل به جنگ با ایران به نام «دموکراسی» و «امنیت جهانی» نشانه بهترین دوران کانادا نخواهد بود.

بعنوان یک واقعیت، آلترناتیوهای واقعی میان بی عملی و اعلام جنگ علیه ایران وجود دارد. جنگ باید آخرین توسل باشد نه نخستین پاسخ. اگر کانادایی‌ها این راه را انتخاب کنند، جهان با کانادایی‌ها خواهد بود
من این عقیده را نمی‌پذیرم که بکار گرفتن هر آلترناتیوی یا بیهوده است و یا غیر واقعی و خطرهای صبر کردن، بیشتر و بزرگتر از خطرهای جنگ است.

همه‌ی ما می‌دانیم که دموکراسی در ایران از راه جنگ به دست نخواهد آمد، زیرا دموکراسی حاصل از خشونت معادل شکست است.
در واقع، من باور دارم که هر چه ما در عدم خشونت بیشترعرق کنیم، در خشونت کمتر خونریزی خواهیم داشت. 

حمله به ایران توانایی های اتمی و تاسیسات نظامی را نابود نمیکند، بلکه بسیاری از مردم بیگناه ایران را که بیشترشان مخالف جاه طلبی های ایران در خاورمیانه هستند را خواهد کشت…

اگر کانادا و کانادایی‌ها بخواهند اعتبار اخلاقی حافظان صلح و حامیان حقوق بشر را حفظ کنند باید از رفتار مانند Dr. Strange Loves پرهیز کنند.
آنچه که در اینجا به دست خواهد آمد موفقیت برای صلح است- مهمترین اعتبار برای کانادا، و پیروزی دموکراسی در ایران با تلفات جانی کمتر برای کانادایی‌ها و ایرانی‌ها.

اجازه دهید با جملاتی از سیاستمدار بسیار با احترام کانادا، لستر بی پیرسون حرفهایم را تمام کنم که گفته است: «واقعیت ترسناک این است که ما خودمان را برای جنگ مانند یک هیولا آماده می‌کنیم و برای صلح مانند یک کوتوله.»
واقعیت این است که ما نباید خطر هزینه‌های جنگ با رژیم ایران را دست‌کم بگیریم و همچنین نباید از طریق این خطر هیچوقت از بین بردن استبداد و سرکوب را هم کم اهمیت تلقی کنیم.

Should America embark upon regime change in Tehran, shaping the peace will be every bit as a Herculean task.

با اقدام آمریکا برای تغییر رژیم در تهران، ایجاد صلح یک کار هرکولی خواهد شد.
در چنین شرایطی درک خطای محاسبه با توجه به افزایش خشونت و بی ثباتی در عراق، بسیار آموزنده خواهد بود.

The mad game that was played in Iraq made little sense for many people around the world. It makes even less sense to authorize an attack against Iran.

بازی غم‌انگیزی که در عراق به اجرا گذاشته شد برای مردم دنیا کمی معنی دار بود. اما کمتر از معنی که اجازه یک حمله به ایران ایجاد خواهد کرد.
هیچ بحثی نیست که ایران باید تغییر کند. کارنامه دولت ایران در زمینه‌ی حقوق بشر فاجعه‌آمیز است و مدیریت اقتصادی این کشور همیشه به شکلی از سرمایه داری جنایتکارانه تعبیر می‌شود.

Let us not escape the problem of democracy in Iran by telling half-lies. Because if we know that the Iranian regime hides the truth, we also know that those who tell us half-lies have forgotten where they put it.

اجازه دهید از مشکل دموکراسی در ایران با گفتن نیمی از…. زیرا اگر می‌دانیم رژیم ایران واقعیت را پنهان می‌کند، ما هم می‌دانیم.
اجازه دهید راضی نشویم تا عطش خود برای آزادی و تغییر در ایران را با نوشیدن از جام جنگ و خشونت سیراب کنیم. ما باید همیشه در اوج کرامت برای صلح و عدم خشونت مبارزه کنیم.

عدم خشونت مجوز ورود ما به آینده است و ایران دموکراتیکی وجود نخواهد داشت اگر ما کلمات «خشونت» و « جنگ» را از فرهنگ لغات‌ خود حذف نکنیم.

fit4vip
fit4vip

When:
Where:
Cost:
Info:
Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید


آیا می خواهید داغترین... اخبار تورنتو و کانادا را سریعا دریافت کنید؟

نام و آدرس ایمیل کافیست