کودکان و نوجوانان‌ را رها نکنیم!

حدود دو هفته‌ی پیش، خبر خودکشی دو نوجوان دبیرستانی منطقه‌ می سی ساگا در غرب تورنتو انعکاس گسترده‌ای در رسانه‌ها و محافل آموزشی داشت و باز، مانند بسیاری از رویدادهای ناگوار اجتماعی در زندگی روزمره، گروه بیشماری از ما با بی تفاوتی یا خبر را ندیدیم و نخواندیم و نشنیدیم و یا گمان کردیم چنین فاجعه‌های انسانی فقط برای دیگران اتفاق می‌افتد و ما سوژ‌‌ه‌های مهم‌تری برای توجه و پرداختن به آن‌ها داریم!…

بر اساس آمار رسمی منتشر شده در گزارش‌های رسانه‌ها، در گروه سنی 15 تا 24 سال، خودکشی عامل 24 درصد از مرگ و میرهای این گروه سنی در کانادا میباشد که این رقم یکی از بالاترین رقم‌های خودکشی نوجوانان در کشورهای صنعتی است. همچنین در میان افراد 10 تا 24 سال، خودکشی دومین عامل مرگ پس از حوادث رانندگی است. باز بر طبق آمار رسمی نخستین نشانه‌ها در میان کانادایی‌هایی که گرفتار مشکلات روانی هستند، از سن 14 سالگی آشکار شده است.

اینکه در عصر و زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که برغم همه‌ی پیشرفت‌های علمی و پزشکی میزان استرس و پی‌آمدهای ناگوار آن مانند خودکشی با شتاب افزایش می‌یابد واقعیتی آشکار است. اما، گسترش شدید ناامیدی از روند زندگی و ناتوانی در مقابله با چالش‌های آن در میان نوجوانان و جوانان پدیده‌ای بسیار نگران کننده است. در کنار بررسی‌ها و تحلیل‌های روان‌شناختی از پدیده‌ی خودکشی که در حیطه‌ی تخصص راون‌شناسان، روان‌پزشکان، روان‌درمان‌گران و دیگر حرفه‌های این حوزه است، توجه به جنبه‌های جامعه‌شناختی پدیده‌ی خودکشی نیز اهمیت بسیار دارد. در این زمینه تغییر و تحولات در ساختار و کارکردهای نهاد خانواده در پایداری و استحکام رابطه‌های عاطفی میان افراد؛ تمایل، جاذبه و یا ناگزیری روزافزون به فردگرایی و با خود بودن؛ معضلات اقتصادی و چشم انداز غبارآلود و گاه ترسناک زندگی آینده؛ از جمله عوامل موثر در ایجاد انگیزه برای اقدام به خودکشی و به انجام رساندن آن است.



آگهی

آگهی

 گروهی معتقدند به دلیل اینکه کودکان و نوجوانان حدود شش ساعت از زندگی روزانه را در محیط‌های آموزشی و خارج از خانواده می‌گذرانند، بنابراین معلمان و مسئولان نهادهای آموزشی در توجه به شرایط روحی- روانی کودکان و نوجوانان وظیفه‌ی مهم‌تری برعهده دارند. گروهی دیگر معتقدند نهادهای آموزشی وظیفه‌ی اصلی‌شان آموختن است و نهاد خانواده نقش مهم‌تری در توجه به سلامت و بهداشت روانی کودکان و نوجوانان دارد. در همین حال شیوه‌ی زندگی بسیاری از خانواده‌ها در حلقه‌های آشنایی دور و نزدیک‌مان نشان می‌دهد که گروه کثیری از کودکان و نوجوانان ساعات زیادی از زندگی روزانه‌شان را به تنهایی و سرگرم با وسایل ارتباطی و تکنولوژی مدرن مانند، تلویزیون، اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های الکترونیکی، تلفن‌های همراه و یا هم‌نشینی و هم‌صحبتی با همسالان خود و بدون کوچکترین برنامه‌ریزی و مراقبت و کنترل ِ ضروری می‌گذرانند.

 در چنین شرایطی شگفت‌آور نیست که می‌بینیم و می‌شنویم تعداد روزافزونی از خانواده‌های ” دو والدی” و یا ” تک والدی” با مشکلات رفتاری پیچیده و پرتنشی در رابطه با فرزندان‌شان روبرو هستند که استرس، بزه‌کاری‌های کوچک و بزرگ و در مواردی خودکشی حاصل آن شرایط است. اشاره‌های فوق عمدتا در جامعه‌ای یک دست و هماهنگ پدید می‌آید و طبیعی است که چنین معضلاتی نزد کامییونیتی‌های قومی و فرهنگی و خانواده‌های مهاجر، به دلیل تفاوت‌ها و ناهماهنگی‌های فرهنگی و قومی، پیچیدگی‌های بیشتری پیدا می‌کند.

بی تردید، هردو نهاد “مدرسه” و “خانواده” نقش تعیین کننده‌ای در شکل‌گیری و بروز رفتارهای بهنجار و نابهنجار شخصی و اجتماعی از سوی کودکان و نوجوانان دارند، اما عامل بسیار مهم دیگری نیز هست که دست‌کم برای ما ایرانیان و بویژه کامیونیتی ایرانی در مهاجرت تاکنون از اهمیت ناچیزی برخوردار بوده و آن مسئولیت و نقش نهادهای اجتماعی و کامییونیتی در زندگی کودکان و نوجوانان، در کنار بزرگ‌سالان است. اگر در سال‌های نخست مهاجرت ایرانیان به کانادا و دیگر کشورها، شمار بسیار قابل توجهی از مهاجران افراد بزرگ‌سال بودند و تعداد اندک کودکان و نوجوانان آن گروه از مهاجران، به دلیل شرایط زندگی دو سه دهه پیش و نقش پررنگ نهاد خانواده و دلایل دیگر بیش از حالا تحت توجه و مراقبت بودند، در سال‌های اخیر هم تعداد خانواده‌های مهاجر دارای فرزند، بیشتر شده و هم نسل دوم مهاجران تشکیل خانواده داده و دارای فرزند شده‌اند. بنابراین در نبود بررسی‌های آماری مستند، تنها با تکیه بر مشاهدات و شنیده‌ها می‌توان پذیرفت که تعداد کودکان و نوجوانان و حتی جوانان تا رده سنی 25 سال در کامییونیتی ایرانی بسیار قابل توجه است و ضرورت تاکید بر مسئولیت اجتماعی کامییونیتی در برابر این گروه از افراد بیش از هر زمان احساس می‌شود.

تقویت همه جانبه‌ی معدود نهادهایی که با توانی محدود در زمینه‌ی فعالیت‌های فرهنگی، اجتماعی، ورزشی و تفریحی کودکان و نوجوانان فعالیت می‌کنند؛ ایجاد نهادهایی جدید در بخش‌هایی که تاکنون فراموش شده‌اند؛ همیاری و همکاری با نهادهایی که تاکنون برای کودکان و نوجوانان اقدامی نکرده‌اند؛ و طرح جدی مسائل کودکان و نوجوانان و تشکیل جلسات بحث و گفت‌و‌گوی مداوم در این زمینه ضروری است. تلاش در این جهت ضمن کاهش بسیاری از تنش‌ها و مشکلات سلامت و بهداشت روانی کودکان و نوجوانان در زندگی کنونی، ضریب اطمینان برخورداری کامییونیتی ایرانی از افرادی با پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک در آینده را هم افزایش می‌دهد.

Amini
fit4vip
fit4vip

When:
Where:
Cost:
Info:
Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید