نگاهها اول به کامیونیتی است!

هفته نامه Embassy  چاپ اتاوا به نقل از سازمان آمار کانادا می نویسد: «در سالهای اخیر، سالی 6 تا 7 هزار ایرانی به کانادا مهاجرت کرده اند.»

پر واضح است که اکثر آنها هم در تورنتو و مناطق اطراف آن در جنوب انتاریو سکنی می کنند. دوستی که به کنسرت یک هنرمند ایرانی رفته بود میگفت: «بالای 2 هزار نفر آنجا بودند، ولی به ندرت در میان آنها آشنایی می یافتم.»
کامیونیتی ما به سرعت در حال رشد است. اما در دو زمینه عقب است: یکی در زمینه ادغام هر چه بیشتر با کامیونیتی بزرگ کانادایی، و دوم: در زمینه توسعه سازمانهای حمایتی کامیونیتی.

یکشنبه 11 دسامبر در ساختمان شهرداری نورت یورک، بیشتر از 20 نفر دست اندرکاران و حامیان سازمان حمایت از نوجوانان ایرانی-کانادایی گرد آمده بودند تا برای توسعه خدمات این سازمان چاره جویی کنند.
آنجا معلوم شد که این سازمان با وجود قدمت 9-8 ساله هنوز نتوانسته از هیچ کمک مالی دولتی بهره مند شود و مجموع کمکهایی هم که از افراد و بخش خصوصی دریافت میکند، در سال از 40 هزار دلار فراتر نمی رود!



آگهی

کامیونیتی ایرانی-کانادایی در جنوب اونتاریو حداقل متشکل از 100 هزار نفر است. اگر نفری در سال یک دلار هم بدهند، میشود 100 هزار دلار. و اگر افراد خوش فکر و ساعی هم به یاری این سازمان بیایند حتماً خواهند توانست کمکهای دولتی و عمومی هم از سازمانهایی چون بنیاد تریلیوم اونتاریو دریافت کنند.
همه، بخصوص کانادایی ها، میگویند ایرانی ها به تحصیل و آینده فرزندانشان خیلی اهمیت میدهند.
این روزها بیشتر از گذشته صحبت از شوک فرهنگی است که در ماههای و سالهای اول مهاجرت، اغلب مهاجران جدید را کم و یا زیاد به خود مشغول می کند.

برای فائق آمدن بر این شوک، برای مأنوسی بیشتر با کامیونیتی بزرگ کانادایی، برای دور کردن نوجوانان از مواد مخدر و گنگ ها، برای هوشیار ساختن آنها نسبت به انواع سوء استفاده ها از جمله سوء استفاده جنسی، و برای درخشش آنها در میدان های ورزشی و صحنه های هنری، چشم امید همه اول به کامیونیتی ایرانی- کانادایی است.

Amini
fit4vip
fit4vip

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید