خروج کانادا از پیمان کیوتو و پی‌آمدهای آن!

“خروج غیر منتظره کشوری مانند کانادا از یک پیمان نامه جهانی و مهم، به اعتبار بین المللی آن آسیب می زند.”

با اینکه آقای پیتر کنت، وزیر محیط زیست کانادا، از آغاز شرکت در کنفرانس بین‌المللی اخیر در باره‌ی وضعیت محیط زیست و پیمان کیوتو، که در شهر “دوربان” در کشور آفریقای جنوبی برگزار شد، در چند کنفرانس خبری با بدبینی و بی‌علاقگی نسبت به نتایج کنفرانس ابراز عقیده کرده بود، اما انتظار نمی‌رفت که در بازگشت از این کنفرانس، در روز دوشنبه 12 دسامبر، رسما اعلام کند که کانادا از زیر تعهدات پیمان‌ کیوتو شانه خالی می‌کند و از جمع 191 کشور، که تا سپتامبر 2011 آنرا امضاء کرده بودند، خارج می‌شود. اعلام این خبر که بلافاصله تعجب، تاسف و واکنش چندین کشور بزرگ و صنعتی جهان و نیز بخشی از شهروندان کانادایی را برانگیخته است، از جهات گوناگون، چه در صحنه‌ سیاست داخلی کانادا و چه در صحنه‌ی بین‌المللی دارای اهمیت است…

پیتر کنت وزیر محیط زیست کانادا

پیتر کنت وزیر محیط زیست کانادا

پیش از هر نکته باید اشاره کرد که پیمان کیوتو چیست؟
پیمان کیوتو (Kyoto Protocol) پیمانی است بین‌الملی به منظور کاهش تولید گازهای گل‌خانه‌ای، که عامل اصلی گرم‌شدن زمین در دهه‌های اخیر محسوب می‌شوند، تهیه و به اجرا گذاشته شده است. این پیمان‌نامه در چارچوب سازمان ملل متحد شکل گرفته است. طی سالهای اخیر با افزایش گازهای گلخانه‌ای نظیر متان، دی اکسید کربن، بخار آب و اکسید نیتروژن در جو زمین، دمای کره زمین در حال افزایش است که این امر باعث ایجاد تغییرات نامطلوب در محیط زیست خواهد شد. از این رو در سال 1997 طی پیمانی معروف به کیوتو کشورهای صنعتی متعهد شدند که ظرف ده سال آینده میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را 5 درصد کاهش دهند و به کشورهای در حال توسعه نیز برای افزایش ضریب نفوذ استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر نظیر انرژی خورشیدی و بادی، کمک‌های مالی اعطا نمایند. پیمانی که در دسامبر 1997 در کیوتو-ژاپن مورد مذاکره قرار گرفت در پی تصویب روسیه در نوامبر 2004، پس از امضای 166 کشور دراکتبر سال 2006  برای همه امضاء کنندگان واجب الاجرا گردید.



آگهی

براساس مفاد این پیمان‌نامه دولت کانادا متعهد شده بود که تا سال 2012 میزان گازهای گلخانه‌ای تولید شده در این کشور را تا میزان 6 درصد نسبت به حجم گازهای تولید شده در سال 1990 کاهش دهد. اما بر خلاف انتظار و به دلیل رعایت نکردن تعهدات میزان تولید گازهای گلخانه‌ای کانادا به شدت افزایش یافته است! لازم به یادآوری است که دولت محافظه کار آقای هارپر هنگام به قدرت رسیدن در سال 2006 یک بار اعلام کرده بود که نه تنها امضای پیمان‌نامه کیوتو توسط دولت لیبرال کانادا اشتباه بوده است بلکه کانادا تعهدات پیش بینی شده را نخواهد پذیرفت. اما به دلیل در اختیار نداشتن دولت اکثریت، در طول چهار سال دوره‌ی زمامداری، آقای هارپر نتوانسته بود رسما عزم خود مبنی بر خروج کانادا از پیمان‌نامه کیوتو را به مرحله اجرا بگذارد. به همین دلیل بر اثر بی توجهی به اجرای تعهدات پیش بینی شده حجم تولید گازهای گلخانه‌ای کانادا به شدت افزایش یافته است. هر بارهم که موضوع بی توجهی کانادا نسبت به تعهدات پیمان کیوتو از سوی مخالفان سیاسی و یا طرفداران حفظ محیط زیست مطرح شده دولت آقای هارپر بدون ذکر جزئیات تنها وعده داده بود که کانادا تا سال 2020 حجم گازهای گلخانه‌ای تولید شده را به میزان 17 درصد نسبت به سال 2005 کاهش خواهد داد.

در همین حال وزیر محیط زیست کانادا به عنوان دلیل و توجیه خروج کانادا از پیمان‌نامه کیوتو اعلام کرده است:”برای اینکه کانادا بتواند به تعهدات خود در پیمان کیوتو عمل کند باید همه‌ی وسایل نقلیه موتوری خود را متوقف کند، تاسیسات حرارتی همه خانه‌ها، ادارات، بیمارستان‌ها و کارخانه‌های کشور را متوقف کند و هزاران شغل را از بین ببرد و یا اینکه 14 میلیارد دلار جریمه انجام ندادن تعهداتش را بپردازد که هزینه‌ای برابر با 1600 دلار برای هر خانواده کانادایی است و هیچ تاثیری هم در شرایط محیط زیست نخواهد داشت”.
چنین استدلالی اگر چه ظاهری مردم پسندانه دارد و کاملا منطبق بر ایدئولوژی‌های سیاسی راست‌گرایانه است اما دست‌کم دو واقعیت مهم را انکار می‌کند. نخست اینکه خروج غیرمنتظره کشوری مانند کانادا از یک پیمان‌نامه جهانی و مهم به اعتبار بین‌المللی آن آسیب می‌زند. واقعیت انکار ناپذیر این است که کانادا به‌رغم نقش و تاثیر کم اهمیت‌اش در اقتصاد و سیاست بین‌المللی( نسبت به کشورهای بزرگ صنعتی)، از اعتبار و احترام و حیثیت قابل توجهی در میان جهانیان برخوردار است. اما روی‌برگرداندن و خروج از یکی از مهمترین پیمان‌نامه‌های بین‌المللی در زمینه حفظ و پاکیزگی محیط زیست، که پیوند ناگسستنی با زندگی نسل‌های آینده بشری و صلح جهانی دارد، به شدت و شاید به گونه‌ای جبران ناپذیر به چنین اعتبار و احترامی لطمه می‌زند. دوم اینکه در صحنه‌ی سیاست داخلی کانادا، عدم شفافیت در اعلام تصمیم‌ها و برنامه‌های سیاسی که اجرا و اعمال آنها تاثیرهای بنیانی در زندگی فرهنگی، اجتماعی و زیست محیطی همه‌ی شهروندان کانادایی و نسل‌های آینده دارد هم درجه‌ی اخلاق در سیاست را به سطح نازل‌تری سوق می‌دهد و هم تار و پود و سیستم مناسبات اجتماعی را سست‌تر و خطر پذیرتر می‌کند. زمین و هرچه بر سطح و درون آن هست میراث و حق همه‌ی افراد بشر در گذشته و آینده است. حفظ و تلاش برای پاکیزگی و بهره‌برداری معقول از آب‌ها، جنگل‌ها، هوا و منابع دریایی و زمینی وظیفه‌ی همه‌ی شهروندان مسئول و دولت‌ها و نمایندگان منتخب آنان است.

Amini
fit4vip
fit4vip

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید