پای صحبت نوام چامسکی ـ 5/ نیاز به آرامش و تدبیر

سر پر غرور از تحمل تهی
حرامش بود تاج شاهنشهی
نگویم چو جنگ آوری پای دار
چو خشم آمدت عقل بر جای دار
تحمل کند هر که را عقل هست
نه عقلی که خشمش کند زیر دست
از بوستان سعدی شیرازی

صحبت ما از چامسکی بود؛ از سخنرانی هایش.

از یکی از سخنرانی های سال گذشته اش نقل های فراوان کردیم. در این میانه موفق شدیم با دکتر سیمین کریمی تلفنی مصاحبه کنیم. مصاحبه ما دلیل داشت. دکتر کریمی استاد زبانشناسی و رئیس سابق دپارتمان زبانشناسی دانشگاه آریزوناست. دکتر کریمی هر سال در توسان میهمانی نوروزی می گیرد و سفره هفت سین می چیند و هر سال کتابی در سفره می گذارد که امسال قرعه به نام کتاب اشعار سعدی افتاده بود.



آگهی

و در این میهمانی نوام چامسکی میهمان دکتر کریمی بود. بدیهی است که طی مصاحبه با دکتر کریمی از چامسکی و حضورش در آن میهمانی بپرسم.

دکتر کریمی تعریف می کند که چگونه در آن میهمانی توجه چامسکی به کتاب سعدی جلب شده بود.

متن مصاحبه ما با دکتر کریمی را اینجا بخوانید.

***

یکشنبه گذشته در سالن شهرداری نورت یورک، جلسه مجمع عمومی کنگره ایرانیان برقرار بود. جمع چشمگیری از دوستان و اعضای کنگره و چهره های آشنا و کوشنده باهمستان ایرانی ـ کانادایی در آنجا بودند. از پر سن و سالان و تجربه دیدگان تا جوانان پر از انتظار و امید برای آینده، تا میانسالان.

در آن فضا، حرفهایی زده شد و اتفاقاتی گذشت که همه می توانند در ویدیوهایی که پست شده ملاحظه کنند. من نمی خواهم اینجا از آن فضا بگویم.

فقط به این اشاره می کنم که در آن جلسه ما خشم و فریاد را بیشتر از کسانی شاهد بودیم که تجربه دیده تر هستند. چرا؟

تجربه دیدگانی که حوادث مهیب چهل سال گذشته را دیده اند، حتما می توانند تجربیاتشان را با نسل های جوانتر در میان بگذارند؛ اما برای این کار به فضای آرام احتیاج است.

کشور زادگاه ما ایران را اکنون خطرات متعدد تهدید می کند. مردم با مشکلات و چالش های سهمگین دست و پنجه نرم می کنند. خطر از هم گسیختگی، تجزیه و برادر و خواهر کشی، را نباید دست کم گرفت.

اگر مـا از «باهمستان» صحبت می کنیم پس می خواهیم با هم باشیم. برای این کار به آرامش و تدبیر نیاز داریم، بخصوص از جانب پر تجربه ترها.

***

وقتی چامسکی بزرگ در کنار سفره هفت سین ما توجهش بیشتر به کتاب اشعار سعدی جلب می شود، وقتی خود ما اینجا پیوسته از غنای فرهنگ و ادبیاتمان صحبت می کنیم، چرا در شرایط سخت و بحرانی از همان اسطوره های ادبی مان راهنمایی نجوییم که همه ما را به صبر و تامل و مدارا و آرامش و عقل و تدبیر توصیه می کنند، و به احترام مام وطن ما را می خوانند و از خشـم و نـزاع پرهیزمان می دارند؟

چه می توان کرد؟
هم ستاره های تاریخ ادب و هنر ایران، و هم مصلحان و هنرمندان پیشرو و اندیشمندان امروز جهان، ضمن دادن هشدارها و اشاره به خطرات، اما در نهایت، توصیـه بـه اقداماتی می کنند که می توان کرد و قدم هایی که می توان برداشت.

نوام چامسکی در سخنرانی دانشگاه ام ـ آی ـ تی، وقتـی از دو خطـر عمـده ای صحبـت می کند که بقای بشر را تهدید می کنند ـ گرمایش آب و هوا، و تسلیحات هسته ای ـ در عین حال امیدوار است، بخصوص به جوانان، همانها که بیشترین تعداد از مستمعان او را تشکیل می دهند. او معتقد است هر یک از ما می توانیم در جهت تغییر اوضاع قدم برداریم.

او به کارهای ساده ای اشاره می کند که انجامش برای هر یک از ما امکانپذیر است؛ برداشتن قدمهای کوچک اما پیوسته، با تکیه بر عقل سلیم و فکت های علمی. در اهمیت گام های کوچک، او به برنی سندرز اشاره می کند که در جریان مبارزات انتخاباتی اخیر، توانست با اتکا به کمک های جزیی اما پرشمار جوانان و علاقمندانش چنان مبارزه گسترده ای را به پیش ببرد.

او در جـای دیگـری از سخنان خود تاکید می کند که مشکلات هر چه قدر بزرگ و خطیر باشند، وقتی مردم به شکل گسترده برای کمک جلو بیایند، حـل آنها امکان پذیر می شود. ما نمی توانیم اینجا در کانادا در جهت تفرقه و پراکندگی قدم برداریم و انتظار داشته باشیم در سالهای آینده به وضعیت بهتری دست پیدا کنیم؛ همانطور که در رابطه با معضلات جهانی نظیر گرمایش آب و هوایی و تسلیحات هسته ای نیز، به قول چامسکی، تنها با برداشتن قدمهای کوچک اما استوار و با مشارکت هر چه بیشتر مردم به طور گسترده می توان به آینده ای بهتر و به دور از خطر نابودی امیدوار بود.

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید