مطالب زیر پانزده سال پیش در همین هفته در سلام تورنتوی شماره 117 (پنجشنبه 27 فوریه 2003) منتشر شد

پانزده سال پیش در همین هفته

پ پ پ

اولین نفری که گناه نکرده 

سلام تورنتو، پنجشنبه 27 فوریه 2003 :
یادداشت به قلم حمید تقوی
هفته قبل به مهمانی رفته بودم که با یکی از بستگان قدیمی یعنی خانم یادی روبرو شدم. خانم یادی با دخترش سهیلا زندگی می کند، از پسر دو ساله او مراقبت می کند تا بتواند سرکار برود. نیمه های میهمانی شنیدم که خانم یادی با بانوی دیگری به نام خانـم رازی دربـاره جنگ بـا عراق صحبت می کند. می دانستم که خانم رازی خودش از نزدیک جنگ را تجربه کرده. او در جریان جنگ عراق علیه ایران در تهران سکونت داشته و تمام سختی ها و نکبت های آن جنگ و از جمله حمله عراق به شهرهای ایران با موشکهای اسکاد را تجربه کرده بود و از همه بدتر پسرش را هم در دهه 80 در آن جنگ از دست داده بود. وقتی از خانم رازی پرسیدند که نظرش درباره جنگ با عراق چیه، با پاسخ خودش همه را سورپرایز کرد. او با تمام وجود طرفدار جنگ بود. فکر نمی کردم کسی که خودش به صورت دست اول مصائب جنگ را تجربه کرده خواستار جنگ باشد. اما خانم رازی خودش توضیح داد: «صدام یک جنایتکار دژخیم و خونخوار است به نظر من او باید دستگیر شود و به بدترین شکل در خیابانها کشیده شود و بعد هم جلوی تمام دنیا به خاطر جنایتش محکوم شـود. عدالت را فقط اینطوری می شه اجرا کرد.»

ـ «بله، این کار خوبیه، اما مطمئنا راههای بهتر از جنگ هم برای این هدف وجود داره.»



آگهی

ـ «البته من برای جنگ شرط و شروط دارم. صدام را باید بدون این که آسیبی به مردم عراق برسه به سزای اعمالش برسانند. مردم عراق خودشان جزو قربانیان صدام بوده اند. دیگر هیچ آدم بیگناهی نباید به خاطر صدام کشته بشه.»

ـ «ولی این کار چگونه ممکنه؟ معمولا جنگها با مرگ مردم بیگناه همراهه.»

ـ «آیا نیروهای پلیس وقتی دنبال یک جنایتکار هستند به مردم عادی شلیک می کنند؟ اگه این جنایتکار در یک ساختمان میون مردم بیگناه پنهان بشه آیا ماموران پلیس روی کل ساختمان بمب می ریزند؟ پس باید راهی پیدا کنند که صدام رو بدون آسیب رساندن به مردم غیرنظامی به مجازات برسانند، تمام کسانی که به پا گرفتن صدام و مسلح کردن او کمک کردند هم مسئول شناخته شوند. صدام که همین دیروز به یک جنایتکار تبدیل نشده! او همیشه یک خونخوار بوده و دنیا هم همیشه این را می دانسته. اگه به خاطر کمکهای ابرقدرتها نبود صدام 20 سال قبل از میون رفته بود. آنهایی که به صدام کمک کردند هم باید مسئول شناخته بشن. چون آنها هم در مرگ پسر من و خیلی از ایرانی ها و کردها و عراقی های بیگناه دیگه به دست صدام سهیم بودند. وقتی یک جنابتکار رو در دادگاه محاکمه می کنند، هر کس دیگه ای هم که به او کمک کرده مسئول می شناسند. اگر برای جنایتهای معمولی چنین روشی اعمال می شه، چرا نباید در مورد جنایتهای جنگی هم همینطور باشه؟ اگه قدرت کسانی که به صدام کمک کردند، چه ابر قدرت و چه افراد معمولی، مسئول شناخته شوند، شاید دیگه شاهد خلق این دیکتاتورها و رشد آنها و تبدیل آنها به خونخوارانی که همه دنیا را دچار بی ثباتی می کنند و سبب مرگ میلیونها نفر می شوند، نباشیم.»

ـ «ولی چه کسی باید این عدالت رو اجرا کنه؟»

ـ «شرط من اینه، کسی باید این کار رو بکنه که خودش هیچ جنگی رو شروع نکرده، کسی که آدم بیگناهی رو نکشته، کسی که از دیکتاتورها طرفداری نکرده، کسی که اسلحه نفروخته، آخه چگونه کسی که از جنگ سود ببره می تونه از صلح طرفداری کنه؟»

گفته های خانم رازی منو به یاد گفته ای درباره عیسی مسیح در دو هزار سال پیش انداخت.

می گویند وقتی گروهی جمع شده بودند که زنی را به گناه اعمال نامشروع سنگباران کنند، عیسی جلوی جمعیت ایستاد و گفت: «بذارین اولین سنگ رو کسی بزنه که هیچ گناهی مرتکب نشده.»

گفت و گوی تلفنی جورج بوش و تونی بلر با ژان کرتیین 
روز چهارشنبه 26 فوریه 2003 هم جورج بوش رئیس جمهور آمریکا هم تونی بلر نخست وزیر انگلیس تلفنی با ژان کرتیین نخست وزیر کانادا صحبت کردند و این در حالی بود که کرتیین چهارشنبه شب راهی یک سفر 3 روزه رسمی به مکزیک شد. مکزیک یکی از اعضای کلیدی شورای امنیت سازمان ملل در حال حاضر است.

جورج بوش در تماس خود می خواست توصیحات بیشتری درباره طرح کانادا بداند. کانادا پیشنهاد کرده است که تنها اگر عراق تا 28 مارچ خود را خلع سلاح نکند به آن کشور حمله شود.

مکالمه جورج بوش و کرتیین 15 دقیقه طول کشید. بلافاصله پس از آن که کرتیین گوشی را زمین گذاشت تونی بلر نخست وزیر انگلیس تلفن زد.

به نظر می آید که کانادا و مکزیک موضع مشابهی در مورد عراق دارند و هر دو معتقدند که باید از طریق سازمان ملل عمل شود.

مدالتان را نگه دارید 
خانواده یکی از 4 سرباز کانادایی که به علت بمباران آمریکا در افغانستان کشته شدند می گویند مدالی از آمریکا دریافت نخواهند کرد.

پل دایر پدر اینسورث دایر گفت: «من علاقه ای به این مدال ندارم. آنها فقط می خواهند ظاهر خوب از خود نشان دهند. مدال جای پسر مرا پر نمی کند.»

در ماه اپریل گذشته چهار سرباز کانادایی در افغانستان در جریان بمباران اشتباهی آمریکایی ها موسوم به Friendly Fire کشته شدند.

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید