کریسمس، صلح و کانادا!

پ پ پ

عیسی مسیح سمبل صلح و دوستی است. و کریسمس جشن مردمان جهان است در استقبال از صلح و دوستی.

این نیسـت کـه مـردم ناگهـان به یاد صلح می افتند، و بعد آن را فراموش می کنند.

مردم همیشه صلح و دوستی را در قلبشان می پرستند و حمل می کنند تا فرصتی برای ابرازش پیدا کنند.



آگهی

کریسمس این فرصت مسیحانه را عرضه می کند.

جشن همه
کریسمس جشن همه است.

همانطور که کانادا را همه کانادایی ها دوست دارند، کریسمس را هم همه کانادایی ها جشن می گیرند؛ مخصوص گروه خاصی نیست.

در دنیا هم همینطور است. می توان با اطمینان گفت که آن دو میلیون و سیصد هزار نفری که در زندانهای آمریکا به سر می برند ـ و گفته می شود بسیاریشان حتی محاکمه نشده اند ـ آری، آنها نیز به انتظار کریسمس، بارقه ای از امید از وجودشان می گذرد؛ درست مثل آن دویست و سی هزار نفری که در زندانهای ایران به سر می برند، و مثل آن میلیونها نفری که از میانمار و سوریه و لیبی آواره شده اند، و آنهایی که در یمن دچار وبا و زیر بمباران اند. اینها همه به انتظار نوروز و کریسمس و جشن های مشابه، نفسی تازه می کنند.

درست مثل آن سه میلیارد و هفتصد میلیون نفر نیمه کم درآمدتر مردم جهان که به اندازه سه نفر ثروتمندترین افراد، دارایی دارند. اینها همه از کریسمس سهم می برند. ما همه دو دست سخاوتمند عیسی مسیح را در رویاهای خود می بینیم. آن سه نفر و همقطارانشان هم حتما حس می کنند، البته شیوه کسب درآمد سرمایه دارانه، ذهن و شخصیت افراد را به سبک و سیاق دیگری شکل می دهد.

حرف حسابت چیست؟
اگر از من بپرسند آن جمله معروف را خواهم گفت: «دروغ نمی گویند، فقط از سمت دیگر یادی نمی کنند.»

You don`t lie, you just don`t mention the other side!
تا آنجا که ما دریافتیم سنت مسیحایی اما این نیست. باز و شفاف است: تهدید به جنگ نباید کرد. این است پیام کریسمس.

بمب و موشک، همچون دروغ و تزویر، صلح به بار نمی آورد. ماحصل پیامهای عیسی مسیح، صلح است، انصاف است، عدالت است.

درد و رنج همه را باید دید. هر کودکی در هر جای جهان که در رنج و بیماری است، چشم امیدش به ماست، به من و شما! تصورش سخت نیست.

امید به کانادا
کانادا مظهر امید بوده و هنوز هست. نمایندگان کشورهای دیگر جابه جا همین را می گویند. از کانادا می خواهند که پرچمدار صلح و دوستی باشد.

و ما کانادایی ها همه این خواسته ها را باید بشنویم.

کانادا منادی صلح
کریسمس جشن صلح است. و کانادا منادی صلح است، و در آستانه کریسمس، در کانادا، حیف باشد که از صلح صحبت نکنیم.

بگذارید یادی از جایزه صلح نوبل 1957 بکنیم. در آن سال جایزه صلح نوبل به لستر پیرسون وزیر امور خارجه کانادا از 1948 تا 1957 تعلق گرفت.

گانار جان Gunnar Jahn رئیس کمیته جوایز نوبل، در 10 دسامبر 1957، هنگام اهدای جایزه نوبل صلح به لستر پیرسون، در دانشگاه اسلو، جمله ای از خود لستر پیرسون را به شرح زیر نقل کرد (لستر پیرسون این جمله را در سخنرانی خود در سال 1955 در دانشگاه پرینستون گفته بود):
«هر بار که بشر تهدید به مرگ و نابودی شده، انسانهای آزاده نیز پاسخ داده اند که نباید چنین بشود. بشر با پاسخش نه فقط خود که آینده را هم نجات داده.

امیدواریم این بار نیز که هم با احتمالات وحشتناک و هم با احتمالات شگفتی آور ناشی از عصر هسته ای مواجه هستیم، همانطور شود.»

«The fact is, that to every challenge given by the threat of death and destruction, there has always been the response from free men: It shall not be. By these responses man has not only saved himself, but has ensured his future.e
May it be so again this time, as we face the awful and the glorious possibilities of the nuclear age.»e

From the presentation speech by Gunnar Jahn*, Chairman of the Nobel Committee awarding Alfred Nobel›s Peace Prize 1957 to the Canadian Lester Bowles Pearson.n

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید