چرا سناتور لیندا فرام از جامعه ایرانی تبار عذرخواهی نمی کند؟

پ پ پ

در میان اعتراضات بسیاری که در دو هفته گذشته به سناتور لیندا فرام به خاطر استفاده او از عبارت «ملت بدذات» -malign(ed) nation – در مورد ایران و ایرانیان از طرف خانم لیندا فرام شده است، تیتر رسانه هفینگتون پست توجهم را جلب کرد که می گوید: «سناتور محافظه کار لیندا فرام از اینکه ایران را ملت `بدذات` خوانده معذرت نمی خواهد». Conservative Senator Linda Frum Won’t Apologize For Calling Iran A ‹Malign› Nation

آیا دلیل معذرت نخواستن ایشان، سناتوری مادام العمر ایشان است یا دلیل دیگری دارد؟ او خودش به هفینگتون پست گفته که:
«از واکنش های مثبت فوق العاده ای که به سخنان من در مورد لایحه 219-S (لایحه تحریم ایران)، بخصوص از سوی اعضای کامیونیتی ایرانی ـ کانادایی نشان داده شده بسیار خرسندم. من از حمایت آنها تشکر می کنم».

در یافتن پاسخ به این رفتار غیر متعارف با ارزشهای کانادایی، به یاد تحولات مرتبط با کامیونیتی در گذشته افتادم.



آگهی

وقتی دو پتیشن توسط دو نماینده پارلمان از ریچموندهیل و تورن هیل به فاصله کمی برای نظرخواهی در خصوص جهت گیری سیاست خارجی کانادا در رابطه با ایران ارائه شد، با خود گفتم، بزودی تصویری روشن در این باره ارائه خواهد شد.

حدودا 8 ماه از مشخص شدن نتایج آن دو پتیشن می گذرد: یکی با نزدیک به 16 هزار امضا در حمایت از وعده انتخاباتی دولت لیبرال آقای جاستین ترودو مبنی بر برقراری روابط دیپلماتیک با ایران، و دیگری با 600 امضا در حمایت از پتیشن دوم که توسط نماینده محافظه کار حزب مخالف رسمی دولت، به جریان افتاده بود و خواهان سختتر شدن شرایط برای برقراری خدمات کنسولی بود. آیا این دو نتیجه خیلی به هم نزدیک هستند؟ آیا تشخیص فاصله آنها کار مشکلی است؟

برای یک لحظه پیش خود تصور کردم که چه میشد اگر نتایج برعکس بود و این 600 امضا کننده جامعه مان خواهان برقراری مجدد روابط بین کانادا و ایران بودند و برعکس 16 هزار امضاکننده خواهان سخت تر شدن شرایط برای برقراری چنین روابطی بودند.

خوب در این صورت باید خواست اقلیت تابع خواست اکثریت، آنهم چنین اکثریت بالایی می شد. هر چه باشد خواست اقلیت ها در اغلب کشورها به درجات مختلف کمرنگ شمرده می شود.

اما این نه اقلیت جامعه ایرانی ـ کانادایی، بلکه اکثریت آن است که به گونه ای آشکار به خواستش بی اعتنایی می شود. آنهم پس از روی کار آمدن دولتی که برآوردن خواست این اکثریت یکی از وعده های انتخاباتی اش بوده!

باور آن آسان نیست که از حدود 200 کشور دنیا، غیر از آمریکا و یکی دو کشور دیگر، این کانادا است ـ کانادای میانجی مناقشات بین المللی ـ که روابط خود را 5 سال است با ایران قطع کرده و حتی خدمات کنسولی به جامعه سیصد هزار نفری ایرانی تبار آن فراهم نیست!
در چنین شرایطی است که سناتور لیندا فرام به خود اجازه می دهد که ضمن درخواست اعمال محدودیت های بیشتر علیه برقراری روابط با ایران (تحت لایحه 219-S)، ملت ایران را در صحن سنای کانادا «بد ذات» خطاب  کند.

در چنین فضایی است که با وجود ارسال بیش از دو هزار نامه از سوی اعضای کامیونیتی که خواستار عذرخواهی وی می شوند، ایشان به جای عذرخواهی به توجیه اهانت خود ادامه می دهد.

توجیه این کار و کلمه «ملت» را با کلمات «رژیم»، «دولت» و «کشور» یکی دانستن، آنگونه که برخی مبادرت به آن کرده اند، و با این کار به جانبداری از او پرداخته اند، نمیتواند پذیرفتنی باشد.

درخواست سه نماینده ایرانی تبار (آقایان مجید جوهری، علی احساسی و امیر خدیر) برای پس گرفتن سخنان تبعیض آمیز و توهین آمیز و عذرخواهی او نیز با بی اعتنایی سناتور فرام مواجه می شود. او هفته گذشته حتی در توییت خود مخالفان اهانت خود را به «توجیه کنندگان رژیم» متهم میکند و از «حمایت زیادی که بخصوص از اعضای جامعه ایرانی کانادایی از لایحه 219-S دریافت میکند»، تشکر میکند.

راستی چرا خانم فرام به خود اجازه می دهد اینگونه اکثریت بزرگی از جامعه ما را نادیده بگیرد، و به خاطر این کار به خود نیز ببالد. از پیامهای او در رسانه های اجتماعی پیداست که حمایتهایی که از او می شود از سوی اقلیتی است که حتی بعضا در خارج از کانادا زندگی می کنند. در کانادا مرسوم است که به نظرات احترام گذاشته شود بخصوص به نظر اکثریت، و در صورت اهانت یا حتی احتمال آن، اقدام به عذرخواهی شود.

****

حسین شریف مهندس سیویل شهرداری با تخصص در پل سازی، یکی از خوانندگان سلام تورنتو در تورنتوی بزرگ است.  نامه های او قبلا نیز در این رسانه منتشر شده است.

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید