نگاه انتقادی یک کارشناس معماری و شهرسازی به طراحی بزرگراه “های وی سون”

پ پ پ

در جنوب انتاریو ـ در شمال تورنتو ـ بزرگراهHwy.7 قرار دارد که اگر نه به اندازه خیابان یانگ اما بسیار بیشتر از خیلی از خیابانها و بزرگراههای جنوب انتاریو، شهره عام و خاص است.

«های وی سون» حدود 535 کیلومتر طول دارد که قسمت غربی آن از لندن انتاریو شروع شده و با 154 کیلومتر طول به شهر جورج تاون ختم می شود.

قسمت شرقی آن نیز از مارکام شروع شده و 381 کیلومتر امتداد می یابد و به شهر اتاوا پایتخت کانادا ختم می شود.



آگهی

کریدوری از بزرگراه که در مارکام قرار دارد، مراکز شهری قدیمی و یا جدید را به هم متصل می کند. از تورن هیل و ریچموندهیل گرفته تا یونیون ویل، باتون ویل، میلی کن، و اولد مارکام.

در دو سوی این کریدور است که در سالهای اخیر شاهد گسترش تاسیسات و افزایش شدید جمعیت بوده ایم.

در ساعت های پر ترافیک اگر بخواهید با اتومبیل از این قسمت از بزرگراه عبور کنید، باید کمـی صبور و آماده گاز و ترمزهای متعدد باشید.

برای تسهیل رفت و آمد، پروژه عظیمی در این قسمت از بزرگراه به اجرا درآمد و خطوط مخصوص عبور اتوبوس با ایستگاههای شیک ایجاد شده اند، با خطوط مخصوص دوچرخه سواران، پیاده روهای پهن،خط کشی ها و تابلوها و چراغهای راهنمایی و علائم متعدد.

bus

انتقادات
روزنامه تورنتواستار این هفته در مطلبی به قلم کریستوفر هیوم که معمار و کارشناس مسائل شهری است به این قسمت از بزرگراه شمـاره هفـت با دیـدی انتقادی نگریسته و می گوید: «اگر تنها یک جا باشد که مارکام در آن چرخش غلط داشته، همین های وی سون است. تقابل نیّت های خوب با سردرگمی…
آیا این بزرگراه است؟ جاده است؟ برای اتومبیل ها طراحی شده؟ یا برای اتوبوس ها؟ یا دوچرخه سواران؟ یا پیاده روها؟ پاسخ این است: برای همه اینها ـ و برای هیچکدام.»

نویسنده سپس می نویسد این وضعیت زمانی پدید می آید که شهرداری از گرفتن تصمیم سخت برای آینده خودداری می کند، و به جای آن سعی می کند همه چیز باشد، برای همه. داستان از آن جا شروع شد که مارکام، شهرکی قدیمی بود که به حومه شهری بزرگ (تورنتو) تبدیل شد و حالا می خواهد به شهری برای آینده تبدیل شود.

نویسنده مثال می زند: «در بعضی از تقاطع ها، مسافران باید از چندین «لین» عبور کنند تا به ایستگاه اتوبوس برسند.

دوچرخه سواران از خطوطی که برایشان اختصاص داده شده با مسئولیت خود ریسک می کنند و عبور می کنند.

ایمن ترین جا پیاده روها هستند که آنها هم البته خالی از عابرین هستند.»

نویسنده درباره پیاده روهای پهن های وی سون می گوید: «داشتن پیاده رو خیلی خوب است، اما جایی نیست که بخواهید پیاده بروید. با وجود درختان و گیاهان، این مسیر فقط یک فضای مرده دکوراتیو است که شما را از یک پارکینگ لات به پارکینگ لات بعدی می برد.»

نویسنده سپس نتیجه می گیرد:
«بسیار گفته شده شهرهایی که اتومبیل ها بر آن غالب هستند شهرهایی نیستند که فرهنگ عابر پیاده در آن توسعه یابد… مردم اتومبیل هایشان را طرد نمی کنند مگر آنکه پیاده رفتن برایشان سهل تر ـ و لذت بخش تر ـ از رانندگی باشد.»

Loading Facebook Comments ...