مجموعه نصایح - قسمت سوم

من حساب کنم یا اون؟ مساله این است! – 3

پ پ پ

“ماجراهایی که براتون می نویسم، میتونه تجربه شخصی شخص بنده باشه، میتونه تجربه های اطرافیانم باشه که بازم از زبان اول شخص براتون بگم، یا زاده ی تخیلات ذهنم!”

راه رو از بَرَم. قبلا هم این رستوران رفتم. دوست دارم جاهایی قرار بذارم که قبلا رفته باشم. برعکس خیلی ها که بیشتر دوست دارن با آدم‌آی جدید جاهای جدید رو امتحان کنن، من دوست دارم یکی از این دو مورد جدید باشن. یا آدم جدید یا جای جدید! دو تا چهارراه مونده به اینکه بپیچم آفتابگیر رو پایین میارم و خودم رو تو آیینه‌ی کوچیکش چک می‌کنم. مهم نیست چقد آرایش روی صورتم مونده، عادت دارم دو تا چهارراه مونده رژلبم رو تازه کنم و برق صورتم رو بگیرم. تا صورتم رو چک کنم رسیدم. ماشین رو خاموش میکنم. اول پیغام میدم که «تو رسیدی؟» وقتی میگه «آره، بیرون منتظرتم» از ماشین پیاده میشم. توی مغزم طبق معمول لیست میکنم: قدکوتاه، خوش هیکل، خوش قیافه، خشک! وارد رستوران میشیم. همین یک ساعت پیش غذا خوردم. با مامان رفته بودم بیرون و حرفمون گل انداخته بود و بی خیال شام با دیت خوردن با مامانم شام خورده بودم و حالا که بعد از یک ساعت دوباره مِنیو غذا جلوم باز بود حتی تصور شام خوردن حالم رو بد میکرد. سرسری یه نگاه انداختم و گفتم «من حال شام خوردن ندارم.» سرش رو از روی مِنیو بلند کرد و گفت «آره، قراره من پولش رو بدم، باید حال غذا خوردن داشته باشی» مِنیو رو بستم، نگاهش کردم و گفتم «همین یه ساعت پیش غذا خوردم، من به هرکسی اجازه نمیدم پول غذام رو حساب کنه». و هنوز دارم به این فکر می کنم که چرا کیفم رو برنداشتم و از رستوران بیرون نیومدم تا ادامه‌ی حرفم با مامانم رو از سر بگیرم، و همونجا نشستم.

هربار که گارسون صورت‌حساب میز رو میاره، برای من سوال میشه که الان من باید حساب کنم یا کسی که باهاش بیرون اومدم. حتما برای شما هم پیش اومده. اینکه هنوز طرف مقابل رو به این خوبی نمیشناسید که بهش اجازه بدید پول غذاتون رو پرداخت کنه، ولی موقعیت ایجاب میکنه که دست دست کنید و ندونید که شما باید صورت‌حساب رو پرداخت کنید یا طرف مقابل یا هرکس سهم خودش رو بده؟ این ماجرا برای ما ایرانی‌آ شاید آسون‌تر باشه. اینکه طبق یه قرارداد نانوشته‌ای انتظار داشته باشیم «مرد» پول میز رو حساب کنه. ولی آیا این به اون معنی نیست که با این کار ناخودآگاه نشون میدیم که هنجار اجتماعی، همانا قالب بودن نقش مرده؟ من همینطور که عقاید فمنیستی دارم ته دلم از سنتی بودن هم بیزار نیستم. چیزی شبیه پیتزای قرمه‌سبزی. خوب برای منی که این طرف میز نشستم، همین که فقط کیف پولم رو از توی کیفم دربیارم کافیه؟ یا باید واقعا کارتم رو از توش بیرون بیارم و عین یه مرد پول میز رو حساب کنم؟؟ و اگه قراره که فقط گاهی پول میز رو حساب کنم این گاهی یعنی دقیقا کِی و کجا؟؟ اگه من پول میز رو حساب کنم معنی‌ش اینه که پسری که با من بیرون اومده خسیسه؟ بی کلاسه که اجازه داده یه خانوم پول شام‌ش رو بده؟



آگهی

این سوال به قدری ذهنم رو مشغول کرده بود که می‌بایست از یه پسر می‌پرسیدم که رفتار درست چیه؟ برادرم کسی یه که با شناختی که ازش دارم همیشه صورتحساب رو میگیره و میگه «با هم لطفا». ماجرا رو که براش گفتم، بهم گفت: « صد دلاریِ تو چند دلاره؟» اخم کردم و گفتم «یعنی چی؟» گفت «یعنی تو اگه یه صد دلاری رو ببری بانک، چند تا یه دلاری بهت میدن؟» عاقل اندر سفیه نگاهش کردم و گفتم «صدتا!» گفت «من اگه صد دلاری‌م رو ببرم بانک، چند تا یه دلاری بهم میدن؟» چشمام رو ریز کردم و گفتم «صد تا». گفت «صد دلاری تو و من با هم فرقی نداره! چرا فکر می‌کنی صددلاری تو چون دختری ارزش بیشتری داره؟» براق شدم و گفتم «چون دخترم» خنده‌ش گرفت که «خوب باشی!» پوزخند زدم که «پس چطور وقتی تو میری بیرون همیشه پول میز رو حساب میکنی؟» گفت «من دوست دارم که این کار رو بکنم، از این که این کار رو بکنم لذت می‌برم. ولی اگه پسری دوست نداره این کار رو بکنه تو حق نداری ازش انتظار داشته باشی که پول میز رو همیشه حساب کنه! به همین راحتی!»

از خدا پنهون نیست، از شما چه پنهون من هنوز نمیدونم که باید فقط کیف پولم رو از کیفم دربیارم یا واقعا پول میز رو حساب کنم؟

Loading Facebook Comments ...