از آن دیار در این دیار

پ پ پ

آبغوره سنتی خانگی

ما در حیاط خانه مان دو درخت انگور (مو) خیلی بزرگی داشتیم که داربست بلندی دورشان بود. این دو درخت هر سال انگور فراوان می‌‌‌داد، اما نوع انگورش خیلی خوب نبود، به خاطر همین برای درست کردن آبغوره ازشان استفاده می‌شد.

غوره باید نه خیلی کال باشد نه خیلی رسیده، چون وقتی رسیده باشد شیرین است و دیگر نمی شود ازش آبغوره درست کرد. زمان غوره، زمانی است که پوست غوره نازک می‌شود ولی هنوز ترش است. مادرم هر روز چند غوره از درخت می چید و می‌خورد که ببیند نوبتش رسیده یا نه، چون اگر یک روز کوتاهی می‌کرد، غوره شیرین می‌شد و دیگر قابل استفاده برای درست کردن آبغوره نبود. وقتی غوره آماده برای چیدن بود، همه افراد خانواده بسیج می‌شدیم و از نردبانهای بلندی بالا می‌رفتیم، که همه غوره‌های درخت‌ها را بچینیم که مقدارش هم خیلی زیاد بود. بعد غوره‌ها را حبه می‌کردیم یعنی از خوشه جدا می‌کردیم و در جعبه‌ها می‌ریختیم که ببریم برای شستن. بعد از شستن آنها را پهن می‌کردیم روی حوله یا ملافه که خشک بشوند. چون اگر غوره‌ها خیس بودند و آب داشتند آبغوره کپک می‌زد. بعد از اینکه خشک می‌شد با آبمیوه گیری آب آن را می‌گرفتیم و کمی نمک به آن می‌زدیم و بعد می‌ریختیم توی بطریهای آبجو.



آگهی

آن موقع آبجو شمس و مجیدیه معروف بود، شیشه‌‌هایش تقریبا به رنگ سبز بود. مادرم از شیشه های رنگی برای نگهداری آبغوره استفاده می‌کرد تا شیشه‌های سفید، به خاطر نور خورشید. چون نور خورشید مزه آبغوره را عوض می‌کرد، خلاصه تمام آبغوره را می‌ریختیم توی این شیشه‌های آبجو. ماجرای درب کردن شیشه‌ها هم بسیار جالب است. مادرم از چوب پنبه برای درب کردن شیشه‌ها استفاده نمی‌کرد، چون می‌گفت آبغوره کف می‌کند و بعد با شدت گاز این چوب پنبه‌ها را می‌پراند. مادرم اول روی شیشه‌ها یک تنظیف کوچک می‌گذاشت، دورش را با کش می‌بست و بعد از آرد خمیر درست می‌کرد و به اندازه یک نارنگی کوچک خمیر را قلمبه می‌کرد و می‌گذاشت روی تنظیف و شیشه را درب می‌کرد. بعد این شیشه‌ها را در انبار خانه‌مان در یک جای خنک نگهداری می‌کردیم. و هر وقت یکی از این شیشه ها را برداشته، خمیر خشک شده روی شیشه را می‌شکستیم و آبغوره را استفاده می‌کردیم. واقعا چه آبغوره سالم و خوشمزه‌ای می‌شد.

روایت: ژیلا هاشمی
نگارش: حمیرا قاسم نژاد

****

سازمان زنان ایرانی انتاریوازشما دعوت میکند، جهت ارائه خدمات پر بار به زنان وخانواده های ایرانی ـ کانادایی به ما بپیوندید.

سازمان زنان ایرانی انتاریو یک سازمان غیرانتفاعی است که در سال 1989 در تورنتوی کانادا به ثبت رسیده و فعالیتهای خود را در جهت بهبود زندگی و ارتقای تواناییهای زنان ایرانی، خانواده های ایرانی و کامیونیتی ایرانی ـ کانادایی آغاز نموده است.

یکی از پروژه هـای سازمان زنـان، که با حمایـت دولت انتاریـو و همکاری داوطلبین این سازمان انجام شده است، انتشار مجموعه داستانهایی در کتاب «از آن دیارـ در این دیار» می باشد که در آن خاطرات 40 نفر از شهروندان ارشد در مورد فرهنگ و آداب و سنن سرزمین مادریشان، گردآوری شده است. این کتاب در جهت ارتباط بین نسلها میان این مهاجران، فرزندان و نوه هایشان که ممکن است آشنایی چندانی با فرهنگ زاد و بوم سرزمین خود نداشته باشند، نقش موثری خواهد داشت. این داستانها توسط تعدادی ازداوطلبین سازمان، جمع آوری و پس از ویرایش ساختاری توسط اساتید فن، مکتوب شده است.

با قدردانی از داوطلبینی که در این پروژه سازمان زنان را یاری نمودند و با تشکر از آقای تقوی سردبیر مجله سلام تورنتو، از این پس هر هفته خاطره ای از این کتاب در مجله سلام تورنتو منتشر خواهد شد.

سازمان زنان ازشما دعوت می کند که با عضویت خود در این سازمان با ما همراه شوید تا ازبرنامه های متنوع سازمان به صورت رایگان استفاده کنید. برای اطلاعات و آشنایی بیشتر با اهداف و برنامه های آموزشی و تفریحی سازمان زنان و خرید این کتاب با دفتر سازمان با شماره 9566-496-416 تماس بگیرید. www.iwonmtario.co

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید