آقایون، خانوما؛ ساعت چنده؟!

پ پ پ

فکر کنم سال 1983 بود. خبرنگاری بودم که به بازدید از نمایشگاه بین المللی بلغارستان به آنجا دعوت شدم.

نمایشگاه در شهری باستانی پلوودیو Plovdiv در جنوب بلغارستان برگزار می شد. از آن سفر دو خاطره هنوز به روشنی در ذهم مانده.

اولی خانه لامارتین بود. خانه لامارتین شاعر و نویسنده فرانسوی در شهر کوچکی در بلغارستان؟ داستان را از راهنما ـ مترجم جویا شدم. گفت لامارتین یک تابستان را در این خانه گذرانده، و حالا دولت بلغارستان آن را به موزه کوچکی برای گردشگران تبدیل کرده. به خانه کوچک در بالای تپه رفتیم. کوچکتر از آنچه در تصور می گنجد؛ شامل یک ـ دو اتاق که در آنها یادگارهایی از دوران اقامت لامارتین نظیر میز کار و لوازم نوشتن به ظرافت نگهداری می شد.



آگهی

خاطره دوم به روز بازگشتم از پلوودیو به سوفیا پایتخت بلغارستان مربوط می شود. قرار بود هشت صبح راهنما به مقابل هتل بیاید و مرا به ایستگاه قطار برساند تا از آنجا به سوفیا بروم و از آنجا به استانبول پرواز کنم. قطار ساعت 9 صبح حرکت می کرد.

ست سوکو تورلو  Setsuko Thurlow که از بازماندگان حمله اتمی آمریکا به هیروشیماست در مقاله ای در روزنامه تورنتواستار ـ 26 جولای 2017 ـ خواستار آن شده که کانادا با امضای معاهده منع سلاح های هسته ای، از صلح حمایت کند و به 122 کشور دیگر که این معاهده را امضا کرده اند بپیوندد.  سوکو تورلو که به اتفاق جمعی دیگر از بازماندگان هیروشیما و ناکازاکی در سال 2015 نامزد نوبل صلح شده بودند معتقد است کانادا و ژاپن با اجتناب از پیوستن به این معاهده به  او  و دیگر بازماندگان پشت کرده اند. حزب سبز کانادا نیز از درخواست ست سوکو تورلو حمایت کرده. 

دقایقی قبل از 8 جلوی هتل آماده بودم، اما اثری از راهنما نبود. قدم می زدم و به ساعت نگاه می کردم؛ هشت صبح شد و نیامد. هشت و پنج دقیقه، ده دقیقه، هشت و نیم! انتظار به اضطراب تبدیل شد اما سودی نداشت. هشت و چهل و پنج دقیقه اما نیامد. چاره دیگری جز انتظار نداشتم! هنوز قدم می زدم و به ساعت نگاه می کردم و منتظر بودم.

بالاخره راس ساعت 9 در آن هوای «فرحبخش» صبحگاهی با قدمهای آهسته لبخندزنان از راه رسید. بلافاصله اضطراب مرا متوجه شد، ساعتم را نشانش دادم. لبخندش دوباره ظاهر شد؛ توضیح داد که: «شب قبل ساعتها را یک ساعت عقب کشیده اند.»

امیدوارم «ساعت قیامت» مورد اشاره آقای نوام چامسکی هم یک ساعت جلو باشد!

این روزها اندیشمندانی نظیر نوام چامسکی پیوسته نسبت به آینده بشر هشدار می دهند ولی کمتر کسی توجه می کند.

سران دولت و رهبران کنگره آمریکا با قیافه های حق به جانب و دست در جیب شلوار، یک دوجین از کشورهای جهان را هر روز تهدید می کنند.

در مقابل، در همین هفته گذشته کره شمالی موشک بالیستیک دیگری آزمایش کرد، چین مانور «نودمین سال تشکیل ارتش آزادیبخش» برگزار کرد، روسیه روز نیروی دریایی را با مانور دریایی در سواحل سنت پیترزبورگ ـ در نزدیکی موزه هرمیتاژ ـ برگزار کرد.

فیلم های واقعی از این مانورها همه جا به نمایش گذاشته شده.

سخنان تهدید آمیز آمریکایی ها بیننده را به یاد سنای رُم باستان و سرداران رُمی می اندازد؛ رژه چینی ها و روسها بیننده را به یاد رژه لژیون های رومی در فیلمهای هالیوود می اندازد.

چامسکی می گوید سلاح های هسته ای و گرمایش زمین، حیات بشر را در معرض نابودی قرار داده.

دانشمندان قبلا هشدار داده اند اگر درجه حرارت زمین دو درجه بیشتر شود حیات بشر به فاجعه تبدیل می شود؛ خشکسالی، بی آبی، قحطی و … سازمانهای محیط زیستی این هفته اعلام کردند تا سال 2100 درجه حرارت زمین دو درجه گرمتر خواهد شد.

انسانی که امروز به دنیا می آید قاعدتا بالای 83 سال عمر خواهد کرد. پس می تواند تا سال 2100 زنده بماند؛ ولی بشر امروز دارد آینده او و متولدین بعدی را سیاه می کند؛ متولدین بعدی، نوزادان و نوه ها و نتیجه ها!

روزنامه گاردین این هفته نوشت «دمکراسی رو به اغماست اما مردم جهان رویشان را برگردانده اند.»

ساعت روز قیامت Doomsday Clock
در سال 1947 دانشمندانی که در پروژه تولید بمب اتمی آمریکا ـ پروژه مانهاتان ـ شرکت کرده بودند به دنبال فجایع هیروشیما و ناکازاکی، شروع به انتشار بولتنی کردند که فاصله احتمالی بشر تا یک جنگ هسته ای را نشان دهند. این بولتن سپس به قالب ساعتی درآمد تا این فاصله را بهتر نشان دهد.

در سال 1953 عقربه های ساعت بیشتر از هر زمان دیگر به «روز قیامت» یا لحظه نیمه شب نزدیک شد: سه دقیقه تا نیمه شب! بعدها عقربه ها بسته به میزان خطر، دائم به جلو و عقب کشیده شده اند ـ از 17 دقیقه به نیمه شب در 1991 تا 3 دقیقه به نیمه شب در 2016.

اما اکنون اگر ساعت را چک کنید دو و نیم دقیقه بیشتر تا نیمه شب فاصله ندارد.

نوام چامسکی فرزانه دوران ما این روزها در سخنرانی هایش پیوسته این خطرات را گوشزد می کند.

بعید است دانشمندان ساعت قیامت را جلو کشیده باشند. در ناامیدی بسی امید است. آقایون، خانوما ساعت واقعی چند است؟

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید