چند سئوال از آقای دکتر مریدی:

پشتیبانی از درخواست آقای مجید جوهری یا تایید کمپین آقای تونی کلمنت؟

پ پ پ

حسین شریف مهندس سیویل شهرداری با تخصص در پل سازی، یکی از خوانندگان سلام تورنتو در تورنتوی بزرگ است.
نامه های او قبلا نیز در این رسانه منتشر شده است. یادداشت او با عنوان «جایگاه جامعه ایرانیان در انتخابات استانی پیش رو» در هشتم ماه می 2014 در حمایت از کاندیداتوری دکتر مریدی برای سومین بار و حزب لیبرال استان به چاپ رسید.

این روزها در رسانه ها و فضای مجازی دو گروه موافق و مخالف برقراری روابط دیپلماتیک بین کانادا و ایران به شدت فعال شده اند. صرف نظر از خشونت های گفتاری که متاسفانه در برخی از مطالب به کار برده شده، این توجه خود امر مثبتی است که نه تنها بلوغ سیاسی ایرانی تباران کانادا را نشان می دهد بلکه تاییدی است بر اهمیت این موضوع در زندگی امروز و فردای کامیونیتی ایرانی ـ کانادایی.

همزمان با درخواست آقای مجید جوهری نماینده لیبرال مردم ریچموندهیل در پارلمان کانادا برای جمع شدن امضا به نفع باز شدن سفارتهای دو کشور و همچنین با تلاش و همگرایی کنگره ایرانیان کانادا برای به جلو بردن این درخواست (پتیشن)، مصاحبه آقای دکتر مریدی عضو برجسته حزب لیبرال استان انتاریو، نماینده حزب لیبرال از ریچموندهیل و وزیر کابینه خانم کاتلین وین را با هفته سلام تورنتو خواندم. آقای دکتر مریدی نظرشان را به طور مختصر ولی صریح در مورد موضوع برقراری روابط دیپلماتیک طرفین ابراز فرمودند.



آگهی

ایشان در جواب سئوال سلام تورنتو مبنی بر نظر ایشان در مورد این درخواست نامه، این جمله را فرمودند:
«در مورد امضای این درخواست نامه توسط اینجانب باید عرض کنم که من از مدتها قبل اقدامات لازم را با عنایت به مسائل حقوق بشر انجام داده ام و ضرورتی برای امضای آن نمی بینم.»

با عرض احترام به جناب آقای دکتر مریدی و به عنوان پشتیبان برنامه های حزب لیبرال (استانی و فدرال) اجازه می خواهم به امید گسترده شدن منطقی این بحث از زوایای دیگر هم به این موضوع نگاه بکنیم. آقای دکتر خوب می دانید که بسته شدن ناگهانی سفارت کانادا در ایران، فرا خواندن تمام دیپلماتهای کانادایی، اخراج سریع دیپلماتهای ایرانی و تعطیل سفارت و لاجرم قطع کامل روابط دیپلماتیک بین دو طرف توسط آقای جان برد وزیر امور خارجه دولت محافظه کار آقای هارپر بدون هیچگونه زمینه منطقی و ضرب الاجل بودن موضوع انجام گرفت که بلافاصله حتی مورد نقد سفیر پیشین کانادا در ایران آقای کن تیلور و دیپلماتهای با تجربه کانادا از هر دو حزب لیبرال و کنسرواتیو قرار گرفت. در آن زمان بعد از حمله به سفارت انگلیس اگر تهدیدی هم متوجه سفارت کانادا می بود می شد به طور موقتی سفارت کانادا تعطیل شود (نه قطع رابطه) و با آرام شدن شرایط دوباره باز شود. امروز سفارت انگلیس در تهران و سفارت ایران در لندن باز شده اند و روابط در سطح سفیر برقرار شده است.

این واقعه نشان داد که دولت آقای هارپر تحت تاثیر لابی گروه فشار و افکار به شدت دست راستی خودشان فقط منتظر بهانه ای برای این کار بودند. آقای هارپر نه تنها سفارتها را تعطیل کردند بلکه با وضع قوانین یک طرفه چنان جاده پر دست انداز و پر پیچ و خمی برای برقراری مجدد روابط دیپلماتیک دو کشور به وجود آورده اند که برای مدتهای مدیدی باز شدن سفارتها را غیر ممکن کرده اند. داستان دفتر حفاظت هم یک شوخی مضحک سیاسی بیشتر نبود. آقای هارپر هیچگونه رقبتی برای استقرار دفاتر حفاظت نداشتند. ایشان خوب میدانستند که اکثر کانادایی های ایرانی تبار در موقع انتخابات بطور سنتی به کاندیدهای حزب لیبرال رای میدهند.

از سوی دیگر آقای جاستین ترودو رهبر حزب لیبرال کانادا و نخست وزیر فعلی، در طول مبارزات انتخاباتی سال گذشته و همچنین بعد از پیروزی با اکثریت چشمگیر، تمایل لیبرالها را برای داشتـن روابط دیپلماتیک با ایران مورد تایید قرار دادند.

بعد از پیروزی درخشان حزب و استقرار دولت لیبرال در اتاوا، آقای استفان دیان وزیر محترم امور خارجه نیز از داشتن روابط دیپلماتیک بین ایران و کانادا دفاع کردند و ایشان مردم ایران و کانادا را دوست یکدیگر خواندند.

آقای دکتر شما فکر نمی کنید در این مورد سیاست جنابعالی در تضاد با سیاستهای دولت لیبرال قرار دارد؟

امروز می بینیم که باقیماندگان دولت شکست خورده کنسرواتیو در پارلمان نظیر آقای تونی کلمنت بر علیه باز شدن سفارتها و برقراری روابط دیپلماتیک بین ایران و کانادا یک کمپین جمع کردن امضا راه انداخته اند و تاکنون 16800 امضا جمع کرده اند و آقای پیتر کنت نماینده محافظه کار تورن هیل در پارلمان نیز جمع کردن امضا برای پتیشنی دیگر را شروع کرده است.

جناب آقای دکتر مریدی متاسفانه شما از همان زاویه سیاسی حزب کنسرواتیو به این موضوع نگاه می کنید.

شما فرموده اید که دلیل مخالفت تان عدم رعایت حقوق بشر توسط دولت ایران است. من هم مثل شما با مجازات اعدام و دربند بودن زندانیان سیاسی و کنترل مطبوعات و نبودن آزادی بیان و نقض حقوق بشر در ایران و هر کجای دنیا مخالفم.

سئوال بنده این است که به نظر شما سفارت های کانادا در عربستان، کره شمالی، روسیه، چین، اوگاندا، سیرالئون، زیمبابوه، سودان، نیجریه، کنگو و دهها کشوری که حقوق بشر را رعایت نمی کنند نیز باید بسته شود؟

آقای دکتر شما بهتر می دانید که سفارتخانه ها فقط برای دولتها نیست، ملت ها هم به وجود سفارت خانه ها نیازمندند.

شما یادتان است که در زمان جنگ سرد، آمریکا و شوروی هیچوقت سفارتخانه های یکدیگر را نبستند، البته گاهگاهی دیپلمات های متهم به جاسوسی اخراج می شدند.

اخیرا آقای جاستین ترودو در سفر چین ضمن بازگو کردن مسائل حقوق بشر خواهان روابط اقتصادی بیشتر بین دو کشور کانادا و چین شدند. روز پنجشنبه 15 سپتامبر در خبرها آمد که در پی سفر نخست وزیر کانادا به چین، کانادایی زندانی آقای گارات بعد از چهار سال از زندان چین آزاد شد و به کانادا بازگشت که این یک نمونه از نتایج داشتن روابط و دیپلماسی فعال است.

آقای اوباما بعد از قریب 60 سال محاصره اقتصادی و سیاسی و نبودن روابط دیپلماتیک بین کوبا و آمریکا شجاعانه و خردمندانه اعلام کردند که این سیاست تحریم از اول غلط بوده و هیچگونه کمکی به مردم کوبا برای استقرار دمکراسی نکرده است، و پیگیر برقراری روابط دیپلماتیک شدند.

در انتخابات سه سال قبل در ایران میلیونها ایرانی خواهان تعامل بیشتر و روابط باز سیاسی با دنیا شدند.

در رابطه با بسته ماندن سفارتخانه های کانادا و ایران، هزاران ایرانی و بستگانشان نیازمند خدمات کنسولی هستند اما امروزه باید برای یک ویزای توریستی ساده به منظور دیدار فرزندانشان با صرف وقت و هزینه های فراوان به ترکیه یا کشورهای دیگر بروند، عده پرشماری برای وصول به خدمات پزشکی و تحصیلی دچار مشکل می شوند، و یا ایرانی تباران کانادایی برای رفع نیازهای کنسولی و برخورداری از محافظت های حقوقی در مواقع مورد نیاز، با مشکلات جدی روبرو هستند، پس حقوق اینها چه می شود؟

سئوال بنده این است که واقعا چه کسانی از این وضعیت سود می برند؟ مسلما نه هم وطنانمان در ایران و نه مهاجران ایرانی تبار در کانادا. قطع روابط دیپلماتیک بین کانادا و ایران چه تغییری در وضعیت حقوق بشر در ایران به وجود آورده است ؟

بسته بودن سفارت چه کمکی به وضعیت خانم پروفسور هما هودفر کرده است؟ مگر نه اینکه دزدان فراری از ایران به کانادا راست راست در خیابانهای تورنتو و ونکوور راه می روند و به ریش مردم ایران می خندند و اینجا هم سفره مال اندوزی شان را پهن کرده اند، و در عوض مبادلات فرهنگی، علمی به شدت دچار مشکل شده است.

مگر سطح روابط اقتصادی بین دو کشور چقدر بوده است که نبودنش تاثیری بر سیاستهای زمامداران ایران بگذرد. آجیل، خرما و چای بنده و شما اکنون به جای ایران، از دبی و کالیفرنیا وارد می شود.

جزیی از محور شرارت خواندن ایران توسط جورج دبلیو بوش به غیر از دردسر برای ایرانیهای مهاجر چه کمکی به دمکراسی در ایران کرد؟ قطع روابط دیپلماتیک ۳۷ ساله بین آمریکا و ایران هیچگونه کمکی به مردم و استقلال ایران نکرده است. فقط جیب قاچاقچیان بازار سیاه خودی و بین المللی پرتر و بازار ایران پر از محصولات بنجل ‌ شده است.

دکتر مصدق در فضای باز سیاسی و تعامل با جهان توانست از حقوق مردم ایران در دادگاه لاهه برای ملی شدن صنعت نفت بهره بگیرد.

مایل هستم که نظر آقای دکتر مریدی را در مورد حقوق مردم فلسطین هم سئوال بکنم. به نظر شما قطع روابط دیپلماتیک بین ایران و اسرائیل ذره ای از حقوق مردم ستم دیده فلسطینی را احراز کرده است؟ خشونت، خشونت بیشتر می آورد. تحریم های سیاسی و اقتصادی همیشه فضا را به ضرر حقوق بشر و آزادی ها در هر کشوری بسته تر می‌کند.

یک دوست خوب فلسطینی ـ کانادایی دارم که در اواخر دهه 90 که یک شرکت مهندسین مشاور کانادایی طراحی پروژه بزرگ اتوبان سراسری اسرائیل (شبیه اتوبان 407) را برنده شده بود مسئولیت دفتر پروژه را در کانادا قبول کرد. از او پرسیده شد توکه فلسطینی هستی چگونه قبول کردی؟ جواب داد: این سرزمین فلسطین است که اشغال شده، بیشترین کارگران ماهر ساختمانی فلسطینی در اسرائیل کار می کنند و معیشت شان از این طریق می گذرد. همیشه رفت و آمد به اسرائیل برای کار مقدور نیست. این پروژه برای چند سال  درآمد خوبی برای کارگران فلسطینی که تنها نان آور خانواده شان هستند تامین می کند. او گفت اراضی اشغال شده متعلق به ملت فلسطین است و روزی به ما برخواهد گشت. اگر اشغال شده است، نباید تخریبش کنیم، اگر بتوانیم آبادش هم می کنیم. درآمد کارگران فلسطینی در محل زندگیشان خرج می شود. صـرف تحصیل و تربیت فرزندان فلسطینی می شود. باعث رونق بازار در فلسطین میشود .بیکاری در فلسطین از جنگ اثرات بدتری دارد، فقر و فساد و تباهی می آورد. ولی سازندگـی، صلـح و پیشرفـت بـه ارمغـان می آورد. او گفـت اطمینان دارد روزی می آید که مردم فلسطین و مردم اسرائیل در یک سرزمین در کنار هم در صلح و آرامش زندگی خواهند کرد.

به تاریخ نگاه می کنم، چگونه مبارزات صلح طلبانه و غیر خشونت آمیز گاندی با حفظ روابط با انگلیس، هند را احیا کرد. تحریم و جنگ ویرانگرعراق دودش فقط به چشم مردم عراق، و مردم منطقه رفت. جنگ لیبی مردم لیبی را خانه به دوش و آواره کرد. جنگ در سوریه به فاجعه انسانی بزرگی انجامید.

زنده یاد آقای پیر ترودو نخست وزیر فقید کانادا که بانی منشور حقوق و آزادی های کانادا است، در مقابل آمریکا و تحریمهای بیرحمانه سیاسی و اقتصادی اش علیه دولت نوپای کوبا ایستاد و آقای ژان کرتیین نخست وزیر سابق کانادا به فشار جرج دبلیو بوش برای همکاری در حمله به عراق دست رد زد. این است سیاستهای انسان دوستانه و صلح طلبانه حزب لیبرال. امروز خوشحالم که آقای جاستین ترودو سپاه صلح کانادا را دوباره احیا می کند.

آقای دکتر مریدی انتظار ما از شما این بود که نه تنها این درخواست نامه به حق آقای مجید جوهری و کنگره ایرانیان کانادا را امضا می کردید بلکه همگان را به پشتیبانی از این حرکت تشویق می کردید.

با امید به صلح و آرزوی آبادی و آزادی ایران و حضور فعال آن در خانواده جهانی، هموطنان عزیز پشتیبانی خود را از این حرکت همگرایانه کنگره دریغ نفرمایند.

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید