نگاهی کوتاه به فیلم Cafe Society ساخته وودی آلن

هنوز هم میتوان به زندگی خندید

پ پ پ

وودی آلن، فیلمساز کهنه کار نیویورکی در حالی شصت و چهارمین فیلم خود را از 29 جولای بر پرده سینماهای کانادا دارد که پس از حدود شش دهه فعالیت در عرصه نویسندگی و فیلمسازی، هنوز هم سالی یک فیلم میسازد و در آخرین فیلمش با مروری بر کارنامه خودش، مایه هایی از آثار اواخر دهه هشتاد و ابتدای دهه نود خود را در آن گنجانده است.

کافه سوسایتی یک مثلث عشقی را در دوران اوج و شکوفایی سینمای هالیوود در دهه 30 میلادی بیان میکند. بابی جوان، نیویورک را به مقصد هالیوود ترک میکند تا برخلاف برادر آدمکش و گانگسترش، در کنار دایی موفقش جایی در هالیوود برای خودش دست و پا کند اما عاشقی کار دستش میدهد و در حالی که دایی اش هم شدیدا درگیر ماجرا شده، به نیویورک باز میگردد و با کمک برادرش کافه سوسایتی را افتتاح میکند که پاتوقی است برای طبقه مرفه که شامل هنرمندان و ثرونمندان نیویورک است. هنرنمایی جسی آیزنبرگ در نقش بابی که یادآور بازی های خوب خود آلن در 20 یا 30 سال گذشته است و قطعا اگر آلن این فیلم را سی سال پیش میساخت، خودش این نقش را به عهده میگرفت و همچنین کریستین استوارت در نقش معشوقه بابی، از نقاط مثبت فیلم بشمار میروند. اغراق در پوشش کاراکترهای اصلی و همچنین اغراقی هجو گونه از طبقه مرفه و بورژوا از نکاتی است که بر طبق معمول در آثار آلن به چشم میخورد که این فیلم نیز از این قاعده مستثنی نیست و همچنین معرفی شتایزده و طنزگونه شخصیتهای فیلم که بوسیله راوی داستان صورت میگیرد که صرفا زاویه دید قصه را در مقابل آن شخص بازگو میکند نیز در این فیلم به چشم میخورد.

صحنه ای از فیلم کافه سوسایتی

صحنه ای از فیلم کافه سوسایتی

فیلم همچنان که یک کمدی درام تلخ و شیرین به نظر می آید چندان هم در روابط احساسی شخصیتها درگیر نمیشود و با همان نگاه شتابزده مختص آلن که گویا صرفا عده ای را از خیابان به روی پرده سینما آورده و بخشی از زندگیشان را به تصویر کشیده و سپس آنها را دوباره به سر جای خود باز گردانده، بیینده را بیشتر در دیالوگهای مسلسل وار فیلم درگیر میکند تا مثلثی عشقی که پایان خوشی برایش از پیش رقم زده شده باشد. سکانسی که بابی، دختری را در اتاق هتلش ملاقات میکند که شدیدا یادآور کاراکتر هولدن کالیفیلد در رمان پرآوازه سالینجر یعنی ناطوردشت است ، بابی را در شرایطی نشان میدهند که در اوج بی تجربگی، آماده اولین ارتباط عاشقانه اش است.



آگهی

با این حال فیلم با حال و هوای طنزگونه اش، فاصله زیادی تا آثار اخیر آلن که بیشتر روایاتی اخلاق گرایانه چون «مرد غیرعقلانی» و «امتیاز نهایی» بوده اند را دارد اما برای طرفداران آلن که همواره اثار او را دنبال کرده اند همچنان پس از خروج از سینما پس از یک نفیس عمیق همان حس همیشگی را خواهند یافت:
«شاید زندگی خنده دارتر از آنچیزیست که ما همیشه فکر میکنیم.»

Loading Facebook Comments ...