استقبال مردم و پرهیز سیاستمداران از فیدل کاسترو هنگام سفر او به مونتریال در 1959

پ پ پ

مسیر عبور فیدل کاسترو از فرودگاه تا هتل در مونتریال قرار بود مخفی بماند، اما فیدل تحمل ماندن در داخل اتومبیل را نداشت و پیوسته به راننده می گفت: «وایستا، وایستا، مردم، مردم.»

گوینده این جملات کلاد دوپراس Claude Dupras است که از ترتیب دهندگان سفر کوتاه کاسترو به مونتریال در سال 1959 بود.

خبر، به طریقی که کسی نمی داند، به بیرون درز کرده بود و مردم مونتریال از ورود کاسترو مطلع شده بودند. رهبر جدید کوبا در خیابانهای مونتریال به اصرار اتومبیل را سه بار متوقف کرد و هر بار با جمعیتی که صف بسته بودند دست می داد و این در حالی بود که ماموران پلیس با نگرانی تلاش داشتند تا او را امن نگه دارند.

کلاد دوپراس که در حال حاضر مهندس بازنشسته است درباره آن روز می گوید: «کاسترو می خواست با همه ملاقات کند. می خواست با همه دست دهد.»

این اولین سفر کاسترو به مونتریال بود. این سفر اتفاقی ترتیب یافته بود. اتاق بازرگانی کوچک مونتریال می خواست یک برنامه جمع آوری اسباب بازی برای کودکان کوبایی ترتیب دهد و کلاد دوپراس که در آن هنگام پرزیدنت این سازمان بود و 26 سال بیشتر نداشت، تلگرامی برای دفتر کاسترو فرستاد و از او دعوت کرد که به مونتریال بیاید و شخصا اسباب بازیها را تحویل بگیرد. کلاد دوپراس حالا تایید می کند آن کار را بیشتر برای جلب توجه افکار عمومی به اتاق بازرگانی مونتریال انجام داده بود. او می گوید وقتی دریافت کاسترو دعوت را قبول کرده داشت از صندلیش می افتاد.

کاسترو تنها چهار ماه بعد از سرنگونی باتیستا در کوبا عازم این سفر شده بود که طی آن ابتدا از بوستون و نیویورک و در پایان از مونتریال دیدن کرد.

سفر به مونتریال که ابتدا قرار بود سه روزه باشد، بعدا به یک روز کاهش یافت. و وقتی بالاخره کاسترو در 26 اپریل 1959 به مونتریال رسید به جای یکی با دو هواپیما آمد. صدها نفر در فرودگاه به استقبال رهبر جدید کوبا آمده بودند.

کلاد دوپراس می گوید سفر به خوبی انجام شد هر چنـد کاسترو پیوسته از برنامه عقب بود و نمی توانست سر زمان تعیین شده به ملاقاتها برسد.

برای مثال، در طول روز، کاسترو مسیر را تغییر داد و به بیمارستان سنت جاستین رفت و در بخش زایمان حاضر شد و با مادری که تازه نوزادش را به دنیا آورده بود گفتگو کرد.

کاسترو سپس در یک کنفرانس مطبوعاتی شرکت کرد که روزنامه نگاری به نام رنه لدوسک که بعدا نخست وزیر کبک شد با او مصاحبه کرد.

اگرچه مردم مشتاق بودند به خیابانها بیایند و با این انقلابی جوان ملاقات کنند، اما به نظر می آمد سیاستمداران از ظاهر شدن در کنار او در ملاعام اکراه دارند.

برای نمونه با وجود آنکه جان دیفن بیکر نخست وزیر وقت ورهبران سیاسی کبک از سفر کاسترو آگاه بودند، ولی هیچ یک با او ملاقات نکردند.

چند دهه بعد
چند دهه بعد وقتی کاسترو برای بار دوم به مونتریال آمد، با استقبال خیلی گرمتری روبرو شد. این بار او نقش افتخاری یکی از حمل کنندگان تابوت پیر الیوت ترودو نخست وزیر فقید و پدر جاستین ترودو را به عهده گرفت. این در سال 2000 بود.

کاسترو در کنار لئونارد کوهن (موزیسین برجسته کانادا که اخیرا درگذشت) و جیمی کارتر رئیس جمهور سابق آمریکا این نقش را ایفا می کرد. هنگامی که کاسترو وارد کلیسا می شد، عده ای با فریادهای زنده باد فیدل (Viva Fidel) از او استقبال کردند. او سپس اعضای خانواده ترودو را در آغوش گرفت تا تسلیت بگوید.

این بار
در هفته اخیر، خبر درگذشت کاسترو در سن 90 سالگی با عکس العمل های متضاد در کانادا روبرو شد.

در حالی که برخی همچون جاستین ترودو نخست وزیر کانادا از او تمجید کردند، عده ای دیگر او را دیکتاتور خواندند و از سابقه او در حقوق بشر در طول دهها سال حکومت آهنین اش در کوبا انتقاد کردند.

کلاد دوپراس که به شدت از کاسترو به عنوان «مردی بزرگ» تمجید می کند می گوید به یاد نمی آورد که هنگام سفر کاسترو در سال 1959 به مونتریال، اعتراضی صورت گرفته باشد.

دوپراس می گوید: «او در آن هنگام بزرگترین ستاره جهان بود. ما به مدت یک ماه هر روز درباره او صحبت می کردیم.»

Loading Facebook Comments ...