روز کانادا خجسته باد!

از آسمان تمامی کشورها صلح نمی بارد…

روز کانادا خجسته باد. روز کشوری که در شاخص صلح جهانی سال ۲۰۱۵ به عنوان صلح آمیز ترین کشور آمریکای شمالی شناخته شده است. زندگی در زیر آسمان کانادا امن است. در چارچوب منشور حقوق و آزادی‌های کانادا همگی یکسان هستیم. آزادی بیان داریم. آزادی مذهب و دین داریم و دور از تبعیض با پذیرفتن اصل چندفرهنگی این کشور میتوانیم با صلح در کنار یکدیگر زندگی کنیم.

این کاناداست، اما از آسمان تمامی کشورها صلح نمی بارد. جهان در پی رسیدن به صلح می بایست همچنان تلاش کند.

روز جمعه ۲۶ جون ۲۰۱۵ روز تاریکی بود. اخبار آن روز را که مرور می کردم از خبر به خبر پریشانتر می شدم. خبر خشونت، خون ریزی و کشتار جمعی فکرم را آشفته کرد. «حمله مسلحانه در فرانسه»، «۳۹ کشته در حمله به هتلی در تونس»، «بمبگذاری در مسجدی در کویت»؛ سه حمله در یک روز در سه گوشه جهان. سه حمله و ده ها مجروح و کشته.



آگهی

از آمار مرگ و میر جهانی در این خبر ها دیگر خسته شده ام. از دیدن عکس های کودکان و مردمان بی گناهی که تنها سپر جنگ طلبان هستند، خسته شده ام. از اینکه تصمیم گیرندگان نسل قبلی با بی توجهی خواهان جنگ و کشتار می شوند، خسته شده ام. نسل من از این همه خشونت در عذاب است.

کتاب های تاریخ از جنگ و کشتار متورم هستند. صد ها سال پیش فتح کردن کشوری دیگر تا برانداختن حکومتی از قدرت، تمامی به قیمت خون هزاران نفر و با جنگ هایی که مصیبتـش همچنـان پدیدار اسـت، به وقوع می پیوستند. همیشه وقتی تاریخ جهان را مرور می کردم و درد و رنج آنانی را که در چنگ خشونت ها و جنگ طلبی ها اسیر شده بودند، میخواندم، به آرامی زیر لب به خود میگفتم: «خوشحال باش که در «آینده» زندگی میکنی.» آن موقع کم سن و سال تر بودم. آن موقع هنوز برایـم واقعیـت «آینده» روشـن نشده بود. نمی دانستم که آینده مانند گذشته هنوز از جنگ و نفرت آکنده است. جامی ست پر از خشونت، آماده برای لبریز شدن. نسل من در چنین «آینده» ای زندگی میکند. «آینده» ای که در آن برای اولین بار بعد از جنگ جهانی دوم بیش از ۵۰ میلیون نفر برای رسیدن به مکانی امن از کشورهای خود فرار کرده اند. این «آینده» ای است که نسل من در آن زندگی می کند و از آن در رنج است.

به اسم دموکراسی و مبارزه با ترور به کشورها حمله کرده اند. به اسم دین به بی دین ها تعرض کرده اند. بر سر مالکیت زمین، کشورهای همسایه با هم در جنگ هستند. در قرن بیست و یکم زندگی می کنیم و شاهد جلوه های فنی و تکنولوژی از تمدن بشری هستیم اما تصمیم گیرندگان در جواب مشکلات جهانی می گویند: «جنگی برای اتمام جنگ ها». جنگ را با جنگ می خواهند به اتمام برسانند. آری من در چنین «آینده» ای زندگی می کنم. «آینده» ای که خشونت را با خشونت و جنگ را با جنگ جواب می دهند. این «آینده» ای نیست که صلح طلبان برای به دست آوردنش مبارزه کردند.

آیا جنگ حضورش در تاریخ جهان اجتناب ناپذیر است؟ برای رسیدن به صلح جهانی باید نسل به نسل خواهان آن باشیم و این دشوار است. ما نمی توانیم دیگران را تغییر دهیم. ما نمی توانیم آنچه را که پیش از این رخ داده است، عوض کنیم. هوارد زین، فعال ضد جنگ و تاریخ‌نگار مشهور آمریکایی می گوید: «ما برای فرایند تغیرات مثبت نیازی به شرکت در اقدامات بزرگ قهرمانانه نداریم. اعمال کوچک، هنگامی که توسط میلیون ها نفر به انجام برسد، جهان را متحول می کند.» باری دیگر باید از خود شروع کنیم. باید از نسل جوان شروع کرد تا صلح را همه در تمام جهان خواهان شوند.

جام تاریخ جهان پر از تلخی جنگ است. لحظات کنونی نیز در جنگ و خشونت غلت می زنند. اما در کنار تمامی این تاریکی ها نوری از امید را روشن می بینم. هوارد زین می گوید: «در لحظات تاریک، امیدوار بودن از محبت، فداکاری، مهربانی و شجاعت هایی که در کنار ظلم و ستم تاریخ بشر، شکوفا می شوند سرچشمه می گیرد. آنچه از تاریخ پیچیده جهان که ما مورد تاکید قرار می دهیم، تعیین کننده زندگی ما خواهد بود. اگر ما تنها بدترین ها را به ذهن بسپاریم، ظرفیت و توانایـی عمـل مـا از بین می رود. اما اگر زمان هایی را یاد کنیم که در آن افراد انسان دوستانه عمل کرده اند، الهام می گیریم تا مانند آنان عمل کنیم و جهان را به مسیری متفاوت به حرکت بیاندازیم.»

جهان می تواند تغییر کند. صلح جهانی می تواند روزی به واقعیت بپیوندد. زندگی در زیر آسمان تمامی جهان می تواند امن باشد. اما چگونه و کی به آن روز می رسیم بستگی به اعمال تک تک ما دارد. باری دیگر باید از خود شروع کنیم.

و کانادا راهنمای خوبی برای جوامع بشری بوده است.

روز کانادا خجسته باد!

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید