نگرانی نه، امید!

کانادا سرزمین ایده های بزرگ، کشور صلح، کشور آرام و سبز و نجیب. کشور نیل یانگ، و Our Lady Peace کشور سیستم بهداشت و درمان همگانی تامی داگلاس نیودموکرات، کشور معاهده صلح لستر پیرسون لیبرال. کشوری که در جنگ عراق شرکت نکرد اما امداد گران و فعالان حقوق بشرش در همه جای گیتی حضور دارند.

کانادا را قلباً دوست دارم، و آرزو دارم همه آنهایی که هنوز چالش های مهاجرتشان وسیع است، آنهایی که در زندگی قبل از مهاجرت یا پناهندگی خود دردها کشیده اند، آرامش سبز و آبی و فراخ کانادا را زودتر و بیشتر جذب کنند و شاهد خوشبختی اش را در آغوش بکشند.
اما گاهی تشویشی آنی بر ذهنم می نشیند. نکند آینده اش بهتر از حال نباشد. نکند در مقام بهترین ها نماند. نکند دستخوش از خودبیگانگی شود. و بعد نغمه امیدی بر گوشم می نشیند:
کشوری که طی چند دهه بعد از جنگ جهانی دوم، با راه آهن و بزرگراه سراسری و نمایشگاه بین المللی مونترال و منشور حقوق و آزادیهای پیر الیوت ترودوی لیبرال سرآمد کشورهای جهان شد، و به مدت چندین سال از سوی سازمان ملل بهترین محل زندگی در جهان شناخته شد، آینده اش به ما بستگی دارد. این کشور را مهاجران ساخته اند ومی سازند. و اینک نوبت ما و جوانان ماست.

در انتخابات دوم ماه می اگر رای دهیم، آینده همین جوانان و نوجوانان را رقم می زنیم.
تار و پود آینده کانادا در جریان همین انتخابات شکل می گیرد. هر کدام از ما با رای خود پیوندی بر این داربست دموکراتیک می زنیم.



آگهی

***

در این آخرین شماره قبل از انتخابات دوم می، مثل چند هفته گذشته، سلام تورنتو را با مجموعه ای از مطالب گوناگون درباره رویدادهای انتخاباتی و تغییر و تحولات آن تقدیمتان می کنیم و معتقدیم، بخصوص در کریدور یانگ، آرای ما اثر دارد. انبوهی از اطلاعات انتخاباتی را در سایت سلام تورنتو نیز می توانید ملاحظه کنید.

Loading Facebook Comments ...

اولین نظر دهنده باشید

با یک کلیک در خبـــرنــامه سلام تورنتو عضو شوید!

و داغ ترین اخبار کانادا را سریعا در ایمیلتان دریافت کنید